متروکه دلنوشته جان من ایران| مبینا عباسی

نام دلنوشته: جان من ایران
نویسنده: مبینا عباسی
ژانر: اجتماعی، عاشقانه، تراژدی
مقدمه: جان من جانان من بی تو کجا؟ بی تو مگر من جانی در این تن دارم؟ همه ی تارو پودم مرهم این غم دوران تا نباشی نمیخواهم بهشت را، جان من ایران من کشور گرفتار در این باروت غم... تورا از پلیدی اا روزی رها خواهیم کرد.

 

[Romanik Bot]

به نام خداوند دل‌های پاک​

سلام خدمت شما دل‌نویس عزیز!​

متشکریم از شما برای انتخاب انجمن رمانیک جهت انتشار آثار ارزشمندتان.​

خواهشمندیم قبل از شروع کردن نگارش دلنوشته‌تان، قوانین مذکور در تاپیک زیر را با دقت مطالعه فرمایید!​

[قوانین و مراحل ایجاد تاپیک دلنوشته]​

پس از ارسال حداقل ده پارت از دلنوشته خود، می‌توانید طبق قوانین تاپیک زیر برای اثر خود درخواست جلد دهید.
[درخواست جلد برای دلنوشته]​

پس از اتمام نگارش، برای درخواست نقد و تعیین سطح اثرتان، از طریق لینک زیر اقدام کنید.
[درخواست نقد و تعیین سطح دلنوشته] ​

پس از رفع ایرادات گفته شده توسط منتقد، جهت بررسی دوباره و تعیین سطح مجدد اثرتان از طریق لینک زیر اقدام کنید.
[تعیین سطح مجدد دلنوشته]​

پس از اتمام نگارش دلنوشته، می‌توانید از طریق لینک زیر برای صوتی کردن دلنوشته خود اقدام کنید.
[درخواست صوتی شدن دلنوشته]​

پس از اتمام نگارش دلنوشته، در تاپیک زیر اعلام کنید.
[اعلام پایان نگارش دلنوشته]​

شما می‌بایست پس از اتمام اثرتون درخواست رصد اثرتان را دهید تا ممنوعات اثرتون بررسی بشه، برای درخواست از طریق لینک زیر اقدام کنید.​

درخواست رصد​

پس از اتمام رصد برای ویراستاری و ارسال اثر شما روی سایت، طبق موارد گفته شده در لینک زیر اقدام کنید.
[درخواست ویراستاری دلنوشته]​

جهت انتقال اثر به متروکه و یا بیرون آوردن اثر از متروکه، از طریق لینک زیر اقدام کنید.
[انتقال و بیرون آوردن دلنوشته از متروکه]​

متشکریم از حضور گرم و همکاری شما در انجمن رمانیک!​

| مدیریت تالار ادبیات انجمن رمانیک |​

 

[مبینای پاییز🍁🍁]

گر این جهان یک ایران دارد، جان من همان است!
این جهان یک ایران دارد و نفس من یک بار برای ایران می دمد در سینه ام، نفس هایم را بلند تر می کشم برایت ای سرزمینم... تا برای تو من بمیرم.

 

[مبینای پاییز🍁🍁]

صبور باش ای سرزمین من برای تو می رقصم!
بگذار تورا در خون ببوسم تا جوانه بزنیم!
نفس های مرا تو با عشق به جان بخر!
نمی خواهم در این خاک، اسیر بمانم!
تورا تا آخرین نفس من می خواهم... .

 

[مبینای پاییز🍁🍁]

سرچشمه ی حیات من، ای جان من جانان من!
تمام زندگی من... بی تو همه جا غریب است من باید چه کار کنم؟
ای روح من ایران من ای خاک پر ز یاد من... بی تو من کجا روم؟
سرچشمه ی زیبایی ها، تمام عشق و احساس ترانه ی تورا در جهان خواهم خواند.

 

[مبینای پاییز🍁🍁]

من ندانم که بی سرزمین شدن چه دردی دارد!
من ندانم و نمی خواهم که دانم بی عشق بودن چقدر درد دارد!
من که سرزمین خود را دوست دارم، نمی خواهم بدانم که تنفر چه حالی دارد... .

 

[مبینای پاییز🍁🍁]

من ندانم و ندانم و نمی خواهم که بدانم دشمن مردم بودن چقدر درد دارد... درد دارد ببینم این جهنم را در ایرانم و نسوزم و نسوزم و نسوزم!
من چه کنم که ویرانم و ندانم که چه کسی می سازد این آبادی ایران را دوباره و دوباره... .

 

[مبینای پاییز🍁🍁]

من از سرزمین مادری خود جدا نخواهم شد!
از جایی که در آن عاشق شدم و خندیدم... جدا نخواهم شد از سرزمینی که روزی قرار است آباد شود باید زخمی شویم تا ایران زنده شود.

 

[مبینای پاییز🍁🍁]

بند بند دلم وصله به این ایران و از اعماق دلم چه گویم همه چیز اشکار است!
از دنیای خود من چه گویم همه چیز معلوم است!
من که یک ایران دارم و جانم همین است چه گویم؟
مبادا روزی این جان من شود نابود که من نمی مانم.

 

[مبینای پاییز🍁🍁]

جان من ای سرزمین گمنامم، ای جا مانده از عالم تورا همین گونه دوست دارم!
عزیز بی کرانم، مادر پر از امیدم من تورا تا آخرین قطره ی خونم دوست دارم، دوست دارم.