در دست اقدام مجموعه دلنوشته محروم از مهر | مهرسا چناری

اثر:مجموعه دلنوشته محروم از مهر
به قلم:مهرسا چناری
ژانر: اجتماعی ، تراژدی
مقدمه: در آن قلب سیاهم، میان دل‌های بی‌رحمی که در وجودم درخشش می‌زنند، تنها تو حقیقت را می‌دانستی. تو، که نگاهت تنها پنجره‌ای به بهشت بود. تو می‌دانستی که در تهِ اعماق ژرفای دلم، کودکی کوچک از این همه قساوت می‌گریزد. کوچکی که دستانش را به سمت آن پنجره دراز کرده بود. صدایت را می‌شنود و با تو آرامش را تجربه می‌کند. امان از روزی که تو هیچ‌گاه نخواستی او را در اعماق وجودت بپذیری و شفابخش آن رگ‌های سیاه قلبم باشی. و در نهایت، آن پنجره را بستی و دستانش در هوای یخ‌زدهٔ تنهایی، برای همیشه معلق ماند. تا باشد که تو صدای همان کودکی باشی که نشانِ مهری بر زندگی‌اش زده‌اند، اما مهری از جنس بی‌مهری.​

 

[مهرسا چناری]

«آوازِ خاموش»

حنجره‌ام را از اوج گرفتن بازداشتی،نه با دست،که با نگاه‌های خالی‌ات.در جمعی که سرها از حرف‌های پوچ پر بود،صدایم در گلویم شکست و در سکوت فروریخت.من خواننده‌ای بی‌مخاطبم،آوازهایم را به دیوارهای اتاقم سپرده‌ام و می‌دانم که روزی،همراه با خاکستر وجودم،بر باد خواهند رفت.چه کسی باور می‌کندکه پرنده‌ای هرگز آواز نخوانده است نه از سر بی‌استعدادی،که از سر دریغِ‌شنیده شدن؟

 

[مهرسا چناری]

«هرگز ندیده»

من جهان را هرگز ندیده‌ام...رنگ‌ها برایم افسانه‌هایی هستندکه دیگران تعریف می‌کنند. «آبی»را به لرزش آب روی دستانم می‌شناسم،نه به وسعت آسمان.«سبز»را بوی علف تازه می‌دانم،نه رنگ برگ‌ها را.چهره‌ات را هرگز ندیده‌ام...آیا وقتی نام مرا صدا می‌زنی،لبخند می‌زنی یا اشک در چشمانت حلقه می‌زند؟من تنها سایه‌ی حضورَت را حس می‌کنم و در تاریکی محض،در جستجوی نگاهت می‌مانم.مهری را که می‌گویند در نگاه آدم‌هاست،هرگز ندیده‌ام.من عشق را به بوی نفس‌هایت،به گرمای دستانت و به لرزش صدایت می‌شناسم...اما چشمانَت،که باید دریچه‌ی روحَت باشند،برای من همیشه بسته خواهند ماند.