کیلب نگاهی میان او و زویی که انتهای کلاس با الکسا همگروهی شده است، میچرخاند و بدش نمیآید با آنان برود. دختران بدی نیستند و فکر نمیکند مشکلی پیش آید.
- باشه میام، مرسی.
آریا حرفی نمیزند و کاغذ را به سوی کیلب میچرخاند، تا او جواب سؤال بعد را بنویسد.
کلاس ریاضی تمام میشود و لوکاس بلافاصله کتابش را برمیدارد و از کلاس خارج میشود. به دنبال آلیس که به سوی کتابخانه میرود، راه میافتد و سعی میکند با عبور از میان دانش آموزان به او برسد. افکار مختلفی ذهنش را درگیر کرده و سعی میکند با استفاده از آن افکار، حرف های مناسب برای زدن به آلیس را پیدا کند. نیاز دارد با او حرف بزند و راجع به دیروز توضیح دهد.
حتی اگر مجبور شود، کل مشکلاتش را نیز برای آلیس فاش میکند! فقط نباید بگذارد آلیس ذهنیت بدی پیدا کند، و یا به کسی در مورد مشکلات لوکاس بگوید. وقتی وارد کتابخانهی بزرگ مدرسهشان میشود، ناچار دست از دویدن برداشته و به آرامی سوی آلیسی میرود که کنار یکی از قفسههای کتاب ایستاده است. دنبال کتابی برای نوشتن تحقیق درس گیاه شناسی اش میگردد. از آنجایی که که جز آلیس، کسی دیگر از همکلاسی هایش در این کلاس شرکت نکردهاند، پس ناچار است تنهایی تحقیقش را بنویسد.
یک کتاب را برمیدارد و مشغول خواندن فهرست آن میشود، که دستی روی شانهاش مینشیند. ترسیده و کنجکاو کتاب را میبندد و به عقب برمیگردد.
با دیدن لوکاس، دستپاچه و نگران میشود. کل روز در تلاش برای فرار از دست او بود. نمیخواهد با او حرف بزند، زیرا گمان میکند این سکوت و فرار، باعث احساس بهتری داشتن لوکاس شود. نمیداند لوکاس از دست فرارهای آلیس به جنون رسیده!
لوکاس پس از چشم چرخاندن در اطراف و اطمینان از اینکه کسی نزدیکشان نیست، به حالت زمزمه وار و جدیای میگوید:
- آلیس، باید حرف بزنیم.
عدم تمایل آلیس برای صحبت با لوکاس و میل او به نادیده گرفتن اتفاق دیروز، با شنیدن لحن خواهشمند صدای لوکاس از بین میرود و با پایین انداختن سرش میگوید:
- چه حرفی؟
لوکاس زبانی روی لب پایینی اش میکشد و همزمان با بازدمش سخن میگوید. اضطراب چنان در دلش ریشه دوانده و به عمق نفوذ کرده است، که رگههایی از آن در صدایش نیز قابل تشخیص هستند.
- دیروز صدای دعوای مامان بابام رو شنیدی. اینجا نیستم تا انکار کنم! میخوام کل ماجرا رو بهت تعریف کنم.
سر آلیس با تعجب و کنجکاوی به سوی لوکاس میچرخد. چشمان گرد شدهاش روی لبان لوکاس قفل میشوند و نمیداند اکنون چه حسی داشته باشد. احساس ناراحتی که نه؛ اما یک حس دلگیری در دلش شکوفا زده و از سویی هم میخواهد شجاعت به خرج دهد و لوکاس را مطمئن سازد که حرف هایش نزد او در امان هستند.
- تقریبا سه سال پیش بود که شرکت بابام ورشکست شد و از اون روز به بعد تا الان، وضع مالی خونوادمون رفته رفته بدتر میشه. توی مدرسه، شما من رو به چشم یه پسر پولدار با لباسهای شیک میبینید، اما آلیس حقیقتاً اینطور نیست. فکر کردم اگه چنین آدمی توی چشمتون باشم، اون موقع برام راحتتر میشه تا بتونم مشکلاتم رو مخفی کنم. میدونی بچههای دبیرستان چطورین! نمیخوام سوژه ای باشم دست بقیه تا هر روز مسخرم کنن! به همین خاطر وقتی میام مدرسه، آدم جدیدی میشم و وقتی میرم خونه، مجبورم با دعواهای پدر و مادرم سر و کله بزنم. برادرم یک و نیم سال پیش ازدواج کرد و الان شغل و وضع خوبی داره. اما بابام... وضعیتش رفته رفته بدتر و عصبی تر میشه. انگار راه بیرون اومدن از باتلاق رو بلد نیست و به جای دنبال یه راه گشتن، فقط دست و پا میزنه و در نتیجه بیش از پیش توی باتلاق گیر میافته. مامانم سعی میکنه یکم به بابام کمک کنه، ولی هیچ کدوم شغل و منبع درآمد درست درمونی ندارن و وقتی نمیتونن از پس هزینههای زندگی بربیان، هر کدوم اون یکی رو مقصر میدونن!
در انتها به حرفش با یک خواهش پایان میدهد و التماس درون صدایش آنقدر زیاد است که یک آن آلیس متعجب میشود. یعنی این همان لوکاسی است که در طول این یک و نیم سال میشناخت؟ یا نه! این لوکاس، لوکاس واقعی است! کسی که برای پنهان ساختن مشکلاتش از آلیس خواهش میکند و گمان میکند میتواند به فرار از حقیقت ادامه دهد.
- آلیس ازت میخوام این حرف ها بینمون بمونه. خواهش میکنم! کسی نباید چیزی بدونه، حتی امیلیا.
آلیس زبانی روی لبانش میکشد. هنوز چیز زیادی نفهمیده و نمیداند چرا لوکاس به پنهان کردن همه چیز حتی از دوستانش اصرار دارد. اما دخالتی نمیکند و وظیفهی دوستی اش را با زدن لبخند و تکان دادن سری به جا میآورد.
- نگران نباش. حرف هات پیش من امنه.
سپس دستش را به معنای بستن زیپ دهانش، روی لبانش میکشد و لبخندش عمیقتر میشود. لوکاس از صدای صادق و مطمئن آلیس به صحت حرفش پی میبرد. میداند آلیس دختر مهربان و رازداری است، پس به او اعتماد میکند و با لحن قدردانی از او تشکر میکند.
- ممنونم. من برمیگردم سر کلاس.
آلیس کتابی را که از کتابخانه برداشته، میان کتابهای دیگرش میگذارد و سری به نشانهی فهمیدن تکان میدهد.
- منم میام.
آن دو به سمت خروجی کتابخانه حرکت میکنند و همانطور که همپای هم راه میروند، صحبتهایی با صدای آرام میانشان رد و بدل میشود. در گمانهایشان، بحث خاتمه یافته اما نمیدانند دیوار موش دارد و موش هم گوش دارد!
الکسا هاج و واج به مسیر رفتن لوکاس و آلیس چشم میدوزد. سرنوشت مداد بهت را به دست گرفته و گویا با آن چشمانش را رنگ آمیزی کرده. نمیتواند نگاه متعجبش را از روی لوکاس بردارد. قصدش فالگوش ایستادن برای مکالمهی آن دو نبود، اما چون پشت همان قفسه دنبال کتابی میگشت، صحبت آنان را شنید.
درک آن حرف ها برایش سخت هستند و هیچگاه تصور نمیکرد لوکاس در اصل چنین آدمی باشد. این لوکاسی که در مدرسه همیشه بگو بخند میکند و از پارسال است، که او را با عنوان "پسر باز" صدا میزند کجا و این لوکاسی که آلیس شاهدش شد، کجا؟
گوشهی لبش را به دندان میگیرد و بیخیال دلیل به کتابخانه آمدنش، بدون انجام کاری راه خروج را در پیش میگیرد. حرف های لوکاس، بیست سؤالی سختی در ذهنش ایجاد کردهاند. کاش بتواند همهی شنیدههایش را فراموش کند، زیرا خوش ندارد ذهنش درگیر لوکاس شود. اما حال که همه چیز را فهمیده، باید خود را به نشنیدن بزند؟ باید دخالتی نکند و گوشهای بایستد؟
نفس عمیقی میکشد و به سوی کمدش میرود. با چرخاندن کلید و باز کردن کمد فلزی اش، دست دراز میکند و دفترش را برمیدارد. سردرگمی اش با گذر هر ثانیه بیشتر میشود و هنوز نتوانسته از شوک حاصل از آن حرف ها بیرون آید.
کمد را میبندد و میخواهد به عقب بچرخد، که به کسی میخورد و سرش در بازوی شخصی فرو میرود. صدای آخ او بلند میشود و صدای غر زدن شخص مقابل!
- هی تو! حواست کجاست؟
@نویسنده پشت شیشه