نه میگویم که تنهایی بد است و نه در تکامل یافتن اکذاب میکنم.
طبیعت منِ دختر، متکی بودن است. چرا که میخواهم تکیه زنم، سپر میخواهم، سقفی برای در امان ماندن از غرشهای آسمان!
و؛ اما طبیعت منِ پسر، تکیه گاه بودن است. میخواهم آشیانه باشم؛ ولی با این وجود من هم به اشک نیاز دارم. پس اینقدر نخوان مرد و گریه؟ آری! مردها هم میگریند، چرا که احساس داریم. پس ما را با سنگ اشتباه نخوانید، مردابها!