احتمالا شما هم از دیدن خلاقیت کم نظیر نویسندگانی مانند تالکین، رولینگ یا مارتین در خلق جهانی خیالی لذت برده اید. جهانی که در آن شخصیت هایی عجیب در زمان و مکانی خیالی به نبرد با یکدیگر می پردازند. موجودات و هیولاهایی که همه از تخیل ناب نویسنده زاده شده اند و سرزمین هایی که نمی توانید آنها را روی...

اگر نتوانستید دربارۀ چیزی بنویسید، دربارۀ ناتوانی‌تان در نوشتن از آن چیز بنویسید. در چنین مواقعی به این دو سوال پاسخ نوشتاری بدهید و دست خودتان را گرم نگه دارید: اما احتیاط کنید که پاسخ سوال دوم شما را از روی صندلی بلند نکند. برای فرار از نوشتن همیشه هزار وسوسه در برابر ماست. مثلاً خواندن...

تلخی نوشتن را زمانی می‌چشی که می‌بینی روی کاغذ آن آدم جالبی که خیال می‌کردی، نیستی. نوشتن، سوزن خوبی برای ترکاندن بادکنک جهل و توهم آدم‌های پرمدعاست. فقط کافی است قلم دست بگیری و بفهمی تمام آن حرف‌های شفاهی فریبنده‌ات، روی کاغذ جز مشتی مهمل بی‌سر و ته و سطحی نیستند. اما اگر برای نوشتن یا هر...

بگذارید با گفته‌ای از امبرتو اکوی فقید شروع کنم: «هر آدم اهل فضلی یک یا چند رمان در کشوی میزش دارد. از این زاویه تمایز نهادن بین اهالی فضل ساده است: آن‌ها که با رمان‌هایشان به موفقیت رسیده‌اند و آن‌ها که رمان‌هایشان بی‌ثمر مانده. اولین وسوسۀ همۀ ما داستان تعریف کردن است: همۀ پدر و مادرها برای...

اگر دوست داریم بنویسیم، چرا با نوشتن درباره نوشتن آغاز نکنیم. به گمانم با نوشتن درباره علاقه‌مان به نوشتن، نویسندگی برایمان جدی‌تر می‌شود. یکی از بهترین راه‌های ریختن ترس از صفحه سفید کاغذ، نوشتن درباره فرآیند نوشتن است. این را به عنوان کسی می‌گویم که هنوز هم نوشتن درباره نوشتن را خیلی جدی...

سیسرون جملۀ جالبی دارد: به وام از جملۀ بالا، با نوشتن به‌موقع آنات و الهامات نیز، لذت و رضایت دوچندانی را تجربه می‌کنیم. روزبه‌روز این نکته برایم روشن‌تر می‌شود: مسئلۀ اصلی ما نوشتن یا ننوشتن نیست؛ «به‌موقع نوشتن» است که از هر موضوع دیگری تعیین‌کننده‌تر و مهم‌تر است. چون تنبل‌ترین آدم‌ها هم...

گاهی اوقات حتی خودمان هم می‌دانیم که خاطرۀ بی‌مزه‌ای را نقل می‌کنیم، اما همچنان از تعریف آن لذت می‌بریم. خاطره‌نگاری یکی از سهل‌ترین مسیرها برای شروع نوشتن است. ظاهراً نقل خاطرات به تخیل چندانی نیازی ندارد، اما پژوهش‌های عصب‌شناسی می‌گویند که مغز با مرور خاطرات، عملاً آن‌ها را از نو خلق می‌کند...

اینکه خودت را کتابخوان بدانی، اما ادبیات داستانی سهم پُررنگی در سبد کتابخوانی‌ات نداشته باشد، بیش از هر چیز نشانگر این است که هنوز مفهوم کتاب و کتابخوانی را خوب درک نکرده‌ای. اما خب، گویا بسیاری از ما تازه‌کتابخوان‌ها به این می‌بالیم که فرصتی برای خواندن شعر و رمان نداریم، و بیشتر وقتمان صرف...

از زدن حرف‌های قلمبه‌سلمبه دربارۀ چیزهایی که می‌خوانم خوشم نمی‌آید، به نوشته‌های بی‌رمقی هم که اسم نقد رویشان می‌گذارند هیچ علاقه‌ای ندارم؛ بنابراین زیاد روده‌درازی نمی‌کنم. برویم سراغ اصل مطلب. داستان‌هایی که روایتگر زندگی نویسنده‌ها هستند را دوست دارم. از اول هفته مشغول خواندن باغ همسایه...

جیم ران می‌گوید: شخصیت ما میانگین شخصیت پنج نفری می‌شود که بیشترین وقت خود را با آن‌ها می‌گذرانیم. می‌خواهم این جمله را وام بگیرم و آن را به دنیای خواندن و نوشتن تعمیم بدهم: احتمالاً سطح مهارت نویسندگی ما، میانگین آثار نویسندگانی می‌شود که بیشترین وقت را به مطالعه نوشته‌‌هایشان اختصاص می‌دهیم...

وقتی به نویسنده‌ها و دیگر آدم‌های خلاق تاریخ که عمرشان به شکوفایی اینترنت قد نداده فکر می‌کنم، قلبم سراسر اندوه می‌شود. زمانی شاهرخ مسکوب در یادداشت‌های روزانه‌اش نوشته بود: «مشکل من: نه می‌توانم دنیا را عوض کنم، نه این را که هست بپذیرم.» بله، روزگار دشواری بوده، نویسنده، برای رساندن یک متن...

پیش‌نوشت: بعضی از دوستان عزیزم خواسته‌اند تا لیستی از کتاب‌هایی که دوست دارم بنویسم. قبلاً چند برای برای بعضی از دوستانم چنین لیستی نوشته بودم. خودم هم فهرستی از کتاب های مورد علاقه‌ام را جلوی چشمم دارم و هر از گاهی آن را مرور می‌کنم. توی وبلاگ هم به بهانه‌های مختلف کتاب‌های مورد علاقه‌ام را...

دیروز وقتی آخرین مصاحبۀ انتخاب اعضای یکی از دوره‌هایم را انجام دادم، با وجود تمام برنامه‌هایی که تا آخر شب داشتم، روی یک وسوسه نتوانستم پا بگذارم. به قول اسکار وایلد در برابر هر چیزی می‌توانم مقاومت کنم، جز وسوسه! بنابراین چپیدم توی کتابفروشی هنوز! بااینکه هفته‌ای چند بار به برخی کتابفروشی‌های...

ناامیدی از نوشتن بدک هم نیست. تصور کنید اگر میلیون‌ها شیفتۀ نویسندگی ناامید نمی‌شدند و بر حجم نوشتجات عالم می‌افزودند الآن چه اوضاع پریشان‌تری داشتیم! فکر می‌کنم ما به سه دلیل عمده قید نوشتن و نویسندگی را می‌زنیم و به عبارتی به مرحلۀ رهایی‌بخش(!) «گور پدر نویسندگی» می‌رسیم

برخی از دوستانم که اهل یادگیری و مطالعه هستند حرف‌های خنده‌داری می‌زنند. مثلاً می‌گویند کم‌تر کتاب می‌خرند، چون آنچه خریده‌اند، نخوانده‌اند، می‌گویند کم‌تر کتاب می‌خوانند، چون به آنچه خوانده‌اند کامل عمل نکرده‌اند و می‌گویند فعلاً وارد فضاهای تازه نمی‌شوند چون بر فضای قبلی چیره نشده‌اند...

جملۀ معروفی از مارک تواین هست که می‌گوید: فقط حضرت آدم از این موضوع مطمئن بود که تمام حرف‌هایش را قبلاً کسی نگفته است. از موانع بزرگی که چه‌بسا بسیاری از خلاق‌ترین افراد را از میدان خلاقیت بیرون کرده، میلی بی‌ثمر برای ارژینال بودنِ مطلق است. البته من نمی‌خواهم شما را به کپی‌برداری و وصله‌پینه...

آیا شما هم به خاطر این خطای بزرگ از نوشتن دست کشیده‌اید؟ این خطای بزرگ بارها و بارها مرا ناامید کرده و چه استعدادهای نابی که به خاطر همین مسئله دست از نوشتن کشیده‌اند. اگر فقط بتوانید از همین یک خطا دوری کنید، می‌توانید در هر ژانری که دوست دارید به نویسنده‌ای حرفه‌ای تبدیل شوید.

سلام^^ ار اسم تاپیک پیداست؛ نویسنده محبوبتون کیه؟ کتاب های کدوم نویسنده رو غالبا خوندید یا ایده هاش رو دوست دارید؟ اسپم ممنوع!