پس از باران، در میان گرگ و میش، بال گشوده‌ی چشم انداز ریل آهن، اریب افتاده بود بر افق قوسی بزرگ به سبز رنگی غروب به یاد می‌آورم آن نیم روز که به نظاره نشستم نوگلی نحیف هنوز سفید اما مرده در شکوفه‌ی گرم خویش؛ دشمن تنها دشمن خانگی است و من بهت زده کدام تشریح ترمیم می‌بخشد زخم‌هامان گام‌های بلند...

سایه‌ها از درونم سر بر می‌کشند. شب برافراشته می‌شود، آرام آرام. خورشیدی تاریک، تشعشعش فروکاسته می‌شود. و دَوَران، ما را به خود می‌خوانَد، ورای زمان. با من بگو، آنگاه که بر کرانه‌ی آب ها نشسته‌ام، نظاره‌گرِ سایه‌هایی که به سراغم می‌آیند، با من بگو، آیا خاطراتِ محو ناشدنی‌ات نیز از بین خواهند رفت

آسمان بر فراز بام چقدر آبی، چقدر آرام است! درختی بر فراز بام شاخه اش را می‌جنباند. ناقوس در آسمان پیش چشم آرام، آرام طنین می‌اندازد پرنده ای بر درخت پیش چشم آواز حزن انگیز خود را سر می‌دهد. خدای من، خدای من! زندگی اینجاست بی آلایش و آرام این هیاهوی آرام بخش از جانب شهر می‌آید. هان با...

سبزه زهرآگین ولی زیبا بُوَد در پاییز گاوها حین چرا در آنجا نرم نرمک سَم به جسم خویشتن اندرکنند گل حسرت آبی و یاسی رنگ گل دهد در آنجا، چشم‌های تو به رنگ آن گل نیلگون همچو کبودی شان اند و به ماننده‌ی این پاییزاند ذره ذره می‌شود مسموم بهر چشم‌هایت عمر من کودکان مدرسه سر می‌رسند با غوغا...

کجایی تو مرا می‌بینی می‌شنوی مرا به جا می‌آری منِ زیباترینْ منِ تنها موج رودخانه را چون کمانچه برمی‌گیرم می‌گذارم بگذرند روزها می‌گذارم بگذرند ابرها زورقها ملالْ نزدِ من مرده‌ست مرا تمام طنینهای کودکیْ گنجهای من با خنده در گلوست چشم‌اندازِ من سعادتی‌ست بس بزرگ و رخسار منْ جهانی روشن آن‌جا همه...

بگذار دوست بدارمت. تو مانع نخواهی شد که اسب مغرور یالش را تکان دهد ماسه‌ها را لگدمال کند و در باله‌ی خشمش هر کجا که خواست برود. دوستت دارم. عشقم شانه‌های ظریفت را بامهربانی میان گردبادش می‌گیرد شنلی می‌شود که تو را با خود ببرد خشن‌تر از باد سیاه‌تر از درونش. پرزی ریز در مشتِ هذیان از خوشی...

بوی جوی مولیان آید همی یاد یار مهربان آید همی ریگ آموی و درشتی راه او زیر پایم پرنیان آید همی آب جیحون از نشاط روی دوست خنگ ما را تا میان آید همی ای بخارا شاد باش و دیر زی میر زی تو شادمان آید همی میر ماه است و بخارا آسمان ماه سوی آسمان آید همی میر سرو است و بخارا بوستان سرو سوی بوستان آید...

گلرنگ شد در و دشت ، از اشکباری ما چون غير خون نبارد ، ابر بهاری ما با صد هزار دیده ، چشم چمن ندیده در گلستان گیتی ، مرغی به خواری ما بی خانمان و مسکین ، بدبخت و زار و غمگین خوب اعتبار دارد ، بی اعتباری ما اين پرده ها اگر شد ، چون سينه پاره دانی دل پرده پرده خون است ، از پرده داری ما یک...

حالا چگونه گام‌هایم را به او برسانم؟ در کدام سرزمین ببینمش؟ و در کدام کوچه ‌ها بجویمش؟ در کدام شهر؟ و اگر خانه‌اش را یافتم -به‌فرض که پیدا کنم- زنگ در را آیا خواهم زد؟ چگونه جواب دهم؟ و چگونه در صورتش خیره شوم؟ چگونه لمس کنم شـ×ر×ا×بِ رقیقِ میانِ انگشتان را چگونه باید سلام کنم و درد...

تنهایی زل‌زدن از پشت شیشه‌ ای‌ است که به شب می ‌رسد . فکر کردن به خیابانی‌ است که آدم‌هایش قدم‌ زدن را دوست می‌دارند آدم‌هایی که به خانه می‌روند و روی تخت می‌خوابند و چشم‌های‌شان را می‌بندند، اما خواب نمی‌‌بینند. آدم‌هایی که گرمای اتاق را تاب نمی‌آورند و نیمه‌ شب از خانه بیرون می‌ زنند...

زمستان را دوست ندارم وقتی بهار است. زمستان را دوست ندارم وقتی تابستان است. زمستان را دوست ندارم وقتی پاییز است. زمستان را دوست ندارم وقتی زمستان است. در باغ خشکیده قدم می‌زنم و صدای قبرها را می‌شنوم

به باغ عشق رفتم و آن‌چه را که هرگز ندیده بودم، دیدم: کلیسای کوچکی بر گستره ای سبز که در گذشته زمین بازی ام بود و درهای کلیسا بسته بود و بر سر درش نوشته بودند: “مبادا چنین و چنان کنی!” پس به باغ عشق برگشتم آن‌جا که هزاران گل خوشبو روییده بود و دیدم که پُر از گور بود و به‌جای گل‌ها، سنگِ...

در چشمه ی چشم هایت تورهای ماهیگیران آبهای سرگشته می زیند در چشمه ی چشم هایت دریا به عهد خود پایدار می ماند من قلبی مقام گرفته در میان آدمیانم جامه ها را از تن دور می کنم و تلالو را از سوگند : در سیاهی سیاهتر ، من بـر×ه×ن×ه ترم ، من آنزمان به عهد خود پایدارم که پیمان شکسته باشم من تو هستم...

تمام شب خوابش نبرد گام های آن خوابگرد را دنبال می‌کرد بالا سرِ خود، روی پشت بام هر گام در تهی جای او طنینی بی پایان داشت سنگین و خفه کنار پنجره ایستاد، منتظر که بگیردش‌ اگر افتاد. اما اگر خودش هم با او پایین کشیده می‌شد، چه؟ سایه ی یک پرنده روی دیوار؟ یک ستاره؟ او؟ دست‌های او؟ صدای خفه‌ای روی...

عشق الهام قشنگی ست طراوت دارد جذبه اش لایتناهی ست نجابت دارد غم دل در طلب عشق ولی شیرین است سختی اش راحت و گرمی و حلاوت دارد بی جهت نیست که عاشق پی معشوقه ی خویش بی ریا هست و وفادار و شجاعت دارد عشق یک لحظه به دست آورد احساست را حس این لحظه به یک عمر شباهت دارد ای خوش آن عاشق دلباخته که با...

زخم پرواز اگر در غزلِ لال من است كوله‌باری ز غمِ پنجره بر بال من است خيره تا دورترين نقطه‌ی آينده شدم چه كسی ضامن آينده‌ی امسال من است؟ ديده‌ام گاه غريبانه كسی را ببَرند غافل از اينكه همين حادثه در فال من است سرنوشتی كه كمين كرده به دامش برسم مثل يک سايه كه بی‌فاصله دنبال من است برويد ای...

خنده‌هایت به گلی تازه شباهت دارد که از آرامش ِ معشوق حکایت دارد تاب گیسوی نگارین تو در دستانم از تقلای دلی خسته شکایت دارد تا که در قرص مَهت می‌نگرم بی‌تابم نیک، چشمت به غم ِ عشق عنایت دارد در خیالات به اندوه ِ جهان می‌خندم چون شکرخند ِ تو اعجاز ِ سرایت دارد یک طرف لشگر گیسو ، طرفی خیل مژه...

از پشت قاب پنجره بر كوچه ها زل مي زنم روزى تو برميگردي و اين خانه را گل مي زنم اشكم ز شوق ديدنت بر گونه هايم مي دود آهسته بر گوش دلم حرف از تحمل مي زنم آغوش بازی دارم و دستی به سوی آسمان ... با خاطرات کهنه ام سوی دلت پل می زنم پیراهنی با بوی تو امشب به تن کردم بیا ... پیدا کنی تا که مرا...

نیست او را سر موئی سر سودائی ما کار شد سخت، مگر بخت کند یاری ما تا به آهوی ختن، نسبت چشمت دادند شهره گردید به هر شهر، خطا کاری ما گر بدادیم بهای دهنت نقد روان سود بردیم که شد هیچ خریداری ما همه شب تا به سحر، از غم رویت شادیم به امیدی که بیائی تو به غمخواری ما چند آزار دل ما دهی، ای راحت جان...

من که دلتنگ توام بامن بمان ، دل دل نکن تا دلم خالیست ، درجای دگر منزل نکن غرق چشمان توام ، آخربیا دستم بگیر این تن بی طاقتم را دورازاین ساحل نکن تا تو هستی، شعرِمن را میشود گاهی شنید بی مروت ، این همه قول و غزل ، باطل نکن من که جرمم عاشقی بودست حکمم انتظار پس روا برمن تو حکم مجرم قاتل نکن با...