دهانت را، صدایت را، موهایت را طلب می‌کنم. خموش و گرسنه، به هوای دیدنت در خیابان‌ها پرسه می‌زنم. نان مرا سیر نمی‌کند سپیده‌دم مرا بی‌قرار می‌کند تمام روز به شکار رد پای اندازه گام‌هایت مشغولم… من گرسنه‌ی خنده‌ی دلنشین تو هستم.. رنگ دستانت مرا وحشی می‌کند من گرسنه‌ی سرانگشتان تو هستم… هوس...

قلبت را با خود حمل می‌کنم (قلبت را در قلبم می‌برم) تو همیشه با من هستی (همه جا) من که می‌روم، تو هم می‌آیی عزیز من، تمام کارهایی را که انجام دادم در واقع تو انجام می‌دهی، محبوبم از سرنوشت نمی‌هراسم (برای من، سرنوشت تویی، شیرینم) دنیا را نمی‌خواهم (که زیبایی تو، دنیایم شده است، حقیقت من) و...

چگونه دوستت می‌دارم؟ بگذار راه‌های دوست داشتنت را بشمارم. من تو را به بلندی، به وسعت و به عمق دوست می‌دارم. که روحم می‌تواند به آن‌ها دست یابد زمانیکه پر از حس‌های ناشناخته به اندازه پایان هستی و در کمال زیبایی هستم. تو را دوست می‌دارم به اندازه مسکوت‌ترین نیاز روزانه به آفتاب و...

به هنگامی که پیر شوی و موهایت خاکستری و خواب آلوده شود کنار شومینه چرت بزن، این کتاب را از قفسه پایین بیاور و به آرامی بخوان رویای لطیف ببین که زمانی چشمانت فروغ داشت و نفوذ چشمانت عمیق بود در دوران شکوهت، تعدادی تو را دوست داشتند و زیباییت را با عشقی دروغین و یا راستین دوست داشتند اما...

تو بودی آیا؟ یا که تنهائیم بود؟ در دل تاریکی چشمان قی آلودمان را می‌گشودیم بر زبانمان ناسزایی از شامگاه مانده سالن‌ها، نمایشنامه‌ها، عاشقان هنر… دغدغه هر روز من تو را به میان آدم‌ها آوردن بود بر سینه‌ات شکوفه‌ای با بوی آمونیاک تنهایی من؛ ای شاهدخت بدکاره من! هر چه فرومایه‌تر باشیم بهتر! از...

چشم به راه توام در چنان هنگامی بیا که گذشتن از تو ممکن نباشد و زخمِ دستانم که برای پاره کردن زنجیر ها تلاش کرده بودند کم کم بهتر شوند در چشمانم جوری تاریکی باشد که همه فکر کنند کور شدم اشک‌های روی گونه‌هایم خشک شوند لبهایم ترک بردارند. در چنان هنگامی بیا که گذشتن از تو ممکن نباشد شاید عشق‌های...

انگار تمام آن چه دوست داشته‌ام از من دزدیده‌اند و حتی اگر تمام آن را به من بازگردانند، کافی نخواهد بود...

من به تنهایی قدم می زنم و زیر پایم خیابان های نیمه شب جا خالی می کنند. چشم که می بندم میان هوس های من این خانه های رویایی خاموش می شوند و پیاز آسمانی ماه بر بلندا ی سراشیبی ها آویخته است. من خانه ها را منقبض می کنم و درختان را می کاهم دور که می شوم قلاده نگاهم می افتد به گردن آدم های عروسکی که...

. احاطه کرده شهـر را ، شعاعِ مهربانی ات نمیشود کمی کم از ، علاقـه ی نهانی ات حواس‌‌پرتِ من چرا، برای من نمیشوی؟ که‌طاق گشته طاقت‌از،نبودِ هر زمانۍات نگاهِ دیگـری مـرا ، نمی گرفت، بعدِ تـو بیـا مرا خراب کن ، بـه آبِ ارغـوانی‌ ات اگر به خِلسه می بّرد ، شبی مرا نگاهِ تـو هـزار ناز می‌ کند ، بـه...

چیزهایی هستند که می‌توانند مرا له کنند مثل صورت‌های بی‌روح مثل پاکت‌ها مثل کلوچه‌ها مثل زن‌های اجیر شده مثل کشورهایی که ادعای عدالت می‌کنند مثل آخرین ب×و×س×ه و اولین ب×و×س×ه، مثل دست‌هایی که زمانی عاشق تو بودند و تو این‌ها را می‌دانی، لطفا با من گریه کن

زندگی شاید آسان تر می بود اگر هرگز تو را ندیده بودم اندوهمان کم تر می بود هر بار که ناگزیریم از هم جدا شویم ترسمان کم تر می بود از جدایی بعدها و بعدترها و نیز وقتی نیستی این همه در اشتیاق توان سوزت نمی سوختم که می خواهد به هر قیمتی ناممکن را ممکن سازد آن هم فوری در اولین فرصت و آن گاه که تحقق...

هرگز بر تو نخواهم بخشید تو با ژرفاهای من به توطئه نشستی دشمنی مرا و از حرکت من در کوچه های عمرم مانع شدی… و بر شبکه ی عصبی من حکومت احکام عرفی را اعلان کردی هان اکنون من اسیر توام! و در گردش خونین تو با غل و زنجیر می دوم همانند مادربزرگم ملکه زنوبیا هرگز بر تو نخواهم بخشید بزودی تو را به عقوبتی...

ترکم مكن حتی برای يك‌روز زان‌رو که به‌انتظار ايستگاهی متروك خواهم بود خالی از قطار. ترکم مكن حتی برای ساعتی که دلتنگی، چون بارانی به آوارم فرو خواهد ريخت و غبار چون هاله‌ای. جای پاهايت به شن‌ها اميدم می‌دهد و مژگانت، آرامشم. عزيزترين! ترکم مكن، حتی برای ثانيه‌ای. وقتی تو نيستی سرگردان، سرگشته...

تمام شعرهایی که سروده‌ام دیباچه‌ی کتابی‌ست که با تو می‌‌آغازد نگریستن به تو هم‌چون خیره‌ماندن به کاغذی‌ست سفید که مهیا‌ست برای هر چیزی نگریستن به تو هم‌چون نگاه کردن به آب است و شرم کردن است از چهره‌ای که می‌بینی نگریستن به تو هم‌چون انکار تمام رویدادهای اتفاقی‌ و فهم یک معجزه‌ست نگریستن...

می خواهم از تو بنویسم با نامت تکیه گاهی بسازم برای پرچین های شکسته برای درخت گیلاس یخ زده؛ از لبانت که هلال ماه را شکل می دهند؛ از مژگانت که به فریب، سیاه به نظر می رسند؛ می خواهم انگشتانم را در میان گیسوانت برقصانم؛ برآمدگی گلویت را لمس نمایم همان جایی که با نجوایی بی صدا دل از...

دل را نگاهِ گرم تو ، دیوانه می‌کند آیینه را رخِ تو پریخانه می‌کند دل می‌خورد غمِ من و من می‌خورم غَمَش دیوانه، غمگساریِ دیوانه می‌کند ای زلف یار، سخت پریشان و دَرهمی! دست بریده ی که ، تُرا شانه می‌کند؟ غافل ز بیقراریِ عشاق، نیست حُسن فانوس ، پرده‌داریِ پروانه می‌کند... #صائب_تبریزی...

تو را به جای همه زنانی که نشناختم دوست دارم . تو را به جای همه روزگارانی که نمی زیستم دوست دارم . برای خاطر عطر نان گرم و برفی که آب می‌شود و برای نخستین گل‌ها تو را به خاطر دوست داشتن دوست دارم . تو را به جای همه کسانی که دوست نمی‌دارم دوست می‌دارم . بی تو جز گستره‌ یی بی‌کرانه نمی‌بینم میان...

ممكن است... ممكن است چند روز ديگر جيبهايم پر شود از برف ممكن است چند روز ديگر نامه هاي گرسنه برسند و شرم سيگاري برايم بگيراند ممكن است ناگهان چايي ام سرد شود ممكن است زير سيگاري در بالكن بگذارم و پر شود از مه سينه ام از دل دلم از صدا صدايم از گريه... ممكن است...

من نه عاشق بودم و نه محتاج نگاهي که بلغزد بر من من خودم بودم و يک حس غريب که به صد عشق و هوس مي ارزيد من خودم بودم دستي که صداقت ميکاشت گر چه در حسرت گندم پوسيد من خودم بودم هر پنجره اي که به سرسبزترين نقطه بودن وا بود و خدا ميداند بي کسي از ته دلبستگي ام پيدا بود من نه عاشق بودم و نه دلداده...

چشمان تو چندان ژرف است که چون برای نوشیدن به سوی‌اش خم شدم همه‌ی خورشیدها را در آن جلوه‌گر دیدم و همه‌ی نومیدان به قصد مرگ خود را در آن پرتاب کرده‌اند چشمان‌ات چندان ژرف است که من در آن حافظه‌ی خود را می‌بازم چشمان تو گویی در سایه‌ی پرندگان اقیانوسی است درهم‌آشفته سپس ناگهان هوای دلپذیر آغاز...