انتشاریافته دلنوشته دختری با نامه‌های سوخته | مهرانه بلوچ

​

دلنوشته: دختری با نامه‌های سوخته

دلنویس: مهرانه بلوچ

ژانر: عاشقانه، تراژدی

مقدمه:

فرقی نمی‌کند خواب باشم یا بیدار.
مسیر چشم‌های من، تنها به چشم‌های تو ختم می‌شود و
مسیر قلبم... .
آخ که نمی‌دانم کِی هم‌ مسیر قلبم خواهی شد!

 

[Romanik Bot]

به نام خداوند دل‌های پاک​

سلام خدمت شما دل‌نویس عزیز!​

متشکریم از شما برای انتخاب انجمن رمانیک جهت انتشار آثار ارزشمندتان.​

خواهشمندیم قبل از شروع کردن نگارش دلنوشته‌تان، قوانین مذکور در تاپیک زیر را با دقت مطالعه فرمایید!​

[قوانین و مراحل ایجاد تاپیک دلنوشته]​

پس از ارسال حداقل ده پارت از دلنوشته خود، می‌توانید طبق قوانین تاپیک زیر برای اثر خود درخواست جلد دهید.
[درخواست جلد برای دلنوشته]​

پس از اتمام نگارش، برای درخواست نقد و تعیین سطح اثرتان، از طریق لینک زیر اقدام کنید.
[درخواست نقد و تعیین سطح دلنوشته] ​

پس از رفع ایرادات گفته شده توسط منتقد، جهت بررسی دوباره و تعیین سطح مجدد اثرتان از طریق لینک زیر اقدام کنید.
[تعیین سطح مجدد دلنوشته]​

پس از اتمام نگارش دلنوشته، می‌توانید از طریق لینک زیر برای صوتی کردن دلنوشته خود اقدام کنید.
[درخواست صوتی شدن دلنوشته]​

پس از اتمام نگارش دلنوشته، در تاپیک زیر اعلام کنید.
[اعلام پایان نگارش دلنوشته]​

شما می‌بایست پس از اتمام اثرتون درخواست رصد اثرتان را دهید تا ممنوعات اثرتون بررسی بشه، برای درخواست از طریق لینک زیر اقدام کنید.​

درخواست رصد​

پس از اتمام رصد برای ویراستاری و ارسال اثر شما روی سایت، طبق موارد گفته شده در لینک زیر اقدام کنید.
[درخواست ویراستاری دلنوشته]​

جهت انتقال اثر به متروکه و یا بیرون آوردن اثر از متروکه، از طریق لینک زیر اقدام کنید.
[انتقال و بیرون آوردن دلنوشته از متروکه]​

متشکریم از حضور گرم و همکاری شما در انجمن رمانیک!​

| مدیریت تالار ادبیات انجمن رمانیک |​

 

[مهرانه بلوچ]

عزیزتر از جانم!
صبح دل‌انگیز بهاری‌ات بخیر.
حتماً از دیدن نامه‌ام بعد از گذشت این همه سال شگفت‌زده شده‌ای. شاید هم انگشتانت را روی خطوط نامه‌ام می‌لغزانی؛ اما دست‌خط مرا که نمی‌شناسی و باور این‌که من این نامه را نوشته باشم در ذهنت کمی بعید به نظر می‌رسد.

 

[مهرانه بلوچ]

این اولین نامه‌ای نیست که برایت می‌نویسم، اما دلم می‌خواهد سرنوشت این نامه چون نامه‌های قبلی نشود.
مهربانم!
این‌بار حرف‌های تازه‌ای دارم.
راستش خواستم بگویم:
لطفاً برگرد و از اول برو.
این بار مرا در باران رها کن!
می‌خواهم راه خانه را گم کنم و گیتار به دست، با کرم‌های شب‌تاب به دوردست‌ها بروم.
می‌خواهم فراموش کنم چشم‌هایت را.
دست‌هایت را!
و تمامِ تمامِ تمامِ قول‌هایت را.

 

[مهرانه بلوچ]

تو سال‌ها پیش رفته‌ای و قطعاً نمی‌دانی تمام وجودم از اشتیاق دیدن تو، رو به تباهی‌ست و قلبم از شدت درد، مچاله شده.
لطفاً قاتل پروانه‌ها نشو که من حتی قاصدک‌ها را هم مچاله نشده رها می‌کنم.

 

[مهرانه بلوچ]

کاش خودم را از یاد می‌بردم.
کاش فراموشم میشد از کدام آهنگ‌ها خوشم می‌آید.
کاش می‌رفتی؛ اما این‌گونه نه!
بسیار آزرده‌ام از تو، بسیارتر از خودم!
دلم گرفته است و مثل همیشه دلخوری‌ها و دلتنگی‌هایم از خودم پیشی می‌گیرند.

 

[مهرانه بلوچ]

دلم برای دیدن دوباره‌ات بی‌قرار است. دلشوره‌هایم تمامی ندارند! می‌خواهم برگردی.
پرده‌ها را کنار بزنم و نور در صورت خوابالویت بپاشد.
بگویی:
- صبحت بخیر مهرای من!
دلم می‌خواهد باشی!
بودنی که هیچ‌گاه نبودن نشود.

 

[مهرانه بلوچ]

تسکین دردهای قلبم!
می‌شود از گله‌ی گوسفندها جا بمانیم؟
می‌شود به بهانه‌ی چیدن علف در روستایی که نمی‌شناسمش گم شویم؟
گاهی به سرم می‌زند طنابی را دور گردن گذشته‌مان بیاندازم و نفس خاطراتمان را ببُرم.

 

[مهرانه بلوچ]

اما می‌بینی!
من هنوز هم مهرای تو هستم
و بی‌شک هیچ‌گاه جرعت دفن آن حجم از عشق را نخواهم داشت.
این دردی که قفسه‌ی سینه‌ام را چنگ می‌زند، تنها یادگاری روزهای با هم بودنمان است.
تنها چیزی که اگر گرگ‌ها با هم تبانی کنند، باز هم نمی‌‌توانند آن‌را از من بگیرند.

 

[مهرانه بلوچ]

فرقی نمی‌کند خواب باشم یا بیدار.
مسیر چشم‌های من، تنها به چشم‌های تو ختم می‌شود و
مسیر قلبم... .
آخ که نمی‌دانم کِی هم‌ مسیر قلبم خواهی شد!

 

[مهرانه بلوچ]

خوبِ من!
کاش خودت را در انزوای ذهنم برای همیشه جا نمی‌گذاشتی!
که تحمل این حجم از دلواپسی از طاقتم بیرون است.
گودال عمیقِ یادت، هر لحظه مرا هزاران هزار بار می‌بلعد؛ اما انگار این زندگیِ آغشته به فنا قرار نیست پایان یابد.