عشق کرده است چنانم که بمن گرنگری تنم ازلاغری ای ترک نیابد بنظر عشق روزیکه بمن روی نکوی تونمود برد ازخاطردل روی شکیبائی را اتحاد عاشق ومعشوق را نازم که شمع سوخت ازیکشعله هم خود را وهم پروانه را ازآن میسوزم ومیسازم...

تمام شعرهای زندگیم در رگ های کوچک آبی دستانی جاریست تمام شعرهای زندگیم در تو به پایان رسیده است مرا چه غم از پژمردگی مرا چه غم از ملال روزهایی که در خلا تکرار به پایان می رسند مرا چه غم که دیگر دیرست در تو به پایان رسیده ام

خسرو خاور چو پنهان شد ز شاه زنگبار پادشاه شام شد بر توسن گردون سوار زورق زرین چو پنهان گشت در بحر محیط کشتی سیمین روان گردید در دریای قار پیر ازرق پوش را دامن پر از در و گهر علی الصباح که سلطان طارم ازرق فراز گنبد فیروزه گون بزد سنجق ز بیم خنجر خورشید، لشکر انجم ز روی چرخ گریزان شدند...

اگرچه گفته‌اند دهان تو را دوباره خواهیم بست اما نگرانِ سکوتِ من نباش، چشم‌های دلواپسِ من باز با تو سخن خواهند گفت. اگرچه خواسته‌اند چشم‌های مرا دوباره ببندند اما نگرانِ ندیدنِ دنیا نیستم دست‌های خستهٔ من باز با تو سخن خواهند گفت. اگرچه آمده‌اند دست‌های بستهٔ مرا خسته کرده‌اند اما نگرانِ سر...

مجالی گر بیفتد دستمان در،گاه تنهایی در آغوش تو خواهم خفت، اگر آغوش بگشایی جهانی جزوهِ غم داد به دست آرزو هایم تو استادم شو ،درس شادمانی ده بشیدایی گلوی شعرهایم را به حس تازه ای تر کن به حس تازه ای غیر از فراق و ناشکیبایی من از مِهر تو مرتاضم ،بجز باتو نمی سازم نه در بند تنی بودم ،نه پابند...

مثل یک بغض که هنگام سفر می شکند دیدن دشمنی از دوست کمر می شکند چون اجل حکم به کشتار درختان بدهد هرچه را "اَرِّه" نیانداخت، "تبر" می شکند اوجِ شق القمر این ست که هنگام وداع ماه در مردمکِ دیده ی تر می شکند از "قضا" قول مراعات گرفتیم ولی آنچه را دست قضا نیست "قَدَر" می شکند "ای که از کوچه ی...

سفر می‌کردی و کار تو را دشوار می‌کردم که چون ابر بهاری گریۀ بسیار می‌کردم ‌ همان "آغاز" باید بر حذر می‌بودم از عشقت همان دیدار "اول" باید استغفار می‌کردم ‌ ملاقات نخستین کاش بار آخرینم بود تو را دیگر میان خواب‌ها دیدار می‌کردم ‌ «به روی نامه‌هایت قطرۀ اشک است، غمگینی؟» تو می‌پرسیدی و با چشم...

ترازوی عدالت در جهانِ ما خراب است عدالت واژه ای زیبا فقط در یک کتاب است همیشه آدمِ بد از عدالت می گریزد همیشه سهمِ ما خوبان در این دنیا عذاب است شعارِ حق پرستی بر لبِ هر آدمی هست ولی وقتِ عمل،سود و زیان تنها حساب است عدالت واژه ی مظلومِ قرن ماست،عمریست عدالت مثل سنگِ سختِ زیر آسیاب است یکی...

هر زمان بعد از دعا دستی کشیدی بر سرم مرغ آمین را کشاندی در هوای باورم با تو ام ای عشق! ای دریادل بی ادعا! با تو ام ای کوه! ای پشت و پناه آخرم! معجزات بی شماری از دعایت دیده‌ام تا دلم می‌سوخت، گل می‌ساخت از خاکسترم گفته بودی زندگی جنگ‌است اما بی گمان من نمیفهمم چه گفتی تا تویی همسنگرم لذت...

ای بی‌خبر از گریه مستانه‌ام امشب یک جرعهٔ تو م×س×ت کند هر دو جهان را از من بگریزید که می‌خورده‌ام امشب با من منشینید که دیوانه‌ام امشب بی حاصلم از عمر گرانمایه فروغی گر جان نرود در پی جانانه‌ام امشب #فروغی_بسطامی ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌

بوی جوی مولیان آید همی یاد یار مهربان آید همی ریگ آموی و درشتی راه او زیر پایم پرنیان آید همی آب جیحون از نشاط روی دوست خنگ ما را تا میان آید همی ای بخارا شاد باش و دیر زی میر زی تو شادمان آید همی میر ماه است و بخارا آسمان ماه سوی آسمان آید همی میر سرو است و بخارا بوستان سرو سوی بوستان آید...

. حاشا نکنم محو تماشای تو هستم از من بکنی یا نکنی پای تو هستم دل دل بکنی میروم از دست تو دیگر پس جا بزنی یا نزنی جای تو هستم افسوس نخور ناله مکن از غم دنیا دنیا به درک، من همه دنیای تو هستم شب های پر از واهمه ات را تو رها کن جای شب و کابوس تو رویای تو هستم دیروزت اگر رفته ز دستت گله ای نیست...

یک عاشق دیوانه ز تیمارستان نزدیکِ حصارِ پنجره چون زندان باغی به بزرگیِ ارم را می دید با سبزه و گل، دار و درخت و بستان آرام به روی منظره پچ پچ کرد با صوت خفیفِ حنجره پچ پچ کرد از درد و دلش برای دلدار سرود شعری که به سانِ خاطره پچ پچ کرد او دکلمه ای شبیه عصیان میخواند با شورش و دلشورهٔ طوفان...

. عشقت آتش به دل کس نزند تا دل ماست کِی به مسجد سِزَد آن شمع که در خانه رواست به وفایی که نداری ، قسم ای ماه جبین هر جفایی که کنی ، بر دل ما عین وفاست سر زلف تو ز چین ، مشک‌تر آورده به شهر از خُتَن مشک نخواهید حریفان که خطاست روزی آیم به سر کوی تو و جان بدهم تا بگویند که این ، کشته‌ی آن ماه...

مـن از طلوع نگاهِ تـو آفتاب گـرفتم مثالِ برکه‌ لب از مهرِ ماهتاب گرفتم تنت تبسُم گلبرگ بـود بـر تـنِ خارم همین‌شد از بغلت دم‌به‌دم گلاب‌گرفتم مثالِ لاله‌یِ مرداب بـا هوای حضورت پناه و ریشه‌ای از دستِ منجلاب گرفتم لبت بـه روی لبم بـود در درونِ خیالم تو راچشیدم‌و از ب×و×س×ه‌ات شـ×ر×ا×ب گرفتم نبودی و...

دستان نوازش‌گرِ من گشته وبالم از تهمت سنگی که تو بستی به دو بالم هر کس که خبردار شد از قصه‌ی قهرت خندید به حرف تو و گریید به حالم! پرسیدم از آینده و نشنیده گرفتی همواره همین بوده جوابت به سوالم هر چند که فواره‌ای و رو به صعودی هرچند که مردابم و محکوم زوالم من تشنه‌ی دیدار توأم جنگل اسرار! تو...

بیچارگی اختیار می‌باید کرد وز ما و منی فرار می‌باید کرد عارف گشتم فنا شدم وارستم این‌ها حرف است کار می‌باید کرد #محجوب_ترشیزی

یک امشبی که توئی در برابرم سرمست گمان مبر که خبر از وجود خویشم هست نشسته ای تو، من و شمع ایستاده بپای تو م×س×ت باده و من م×س×ت چشم باده پرست قسم بجان تو کز جان و از جهان برخاست هر آنکه یک نفس از روی عیش با تو نشست #میرزا_حبیب_خراسانی

بی همگان به سر شود بی‌تو به سر نمی‌شود داغ تو دارد این دلم جای دگر نمی‌شود دیده عقل م×س×ت تو چرخه چرخ پست تو گوش طرب به دست تو بی‌تو به سر نمی‌شود جان ز تو جوش می‌کند دل ز تو نوش می‌کند عقل خروش می‌کند بی‌تو به سر نمی‌شود خمر من و خمار من باغ من و بهار من خواب من و قرار من بی‌تو به سر...

. من بی تو نیستم ، تو بی من چه می کنی ؟ بی صبح ای ستاره ی روشن چه می کنی ؟ شب را به خواب دیدن تو روز می کنم با روزهای تلخ ندیدن چه می کنی ؟ این شهر بی تو چند خیابان و خانه است تو بین سنگ و آجر و آهن چه می کنی ؟ گیرم که عشق پیرهنی بود و کهنه شد می پوشمش هنوز ، تو بر تن چه می کنی ؟ من شعله...