در پهنه گیتی هیچ عشقی سعادتمند نیست با من از عشقی سخن بگوی که با تلخی‌ها درنیامیخته باشد عاشق را از پای درنیاورده و زار و رنجور نکرده باشد عشقی که با آب دیده آبیاری نگردیده باشد زیرا که در پهنه گیتی هیچ عشقی سعادتمند نیست عشق ما نیز اینگونه است اما هرچه باشد این عشق عشق ماست

مرا چه سود که تو عاقل باشی ؟ زیبا باش و محزون باش اشک بر زیبایی چهره می‌افزاید چون رود که بر منظره توفان گل‌ها را طراوت می‌بخشد دوست می‌دارمت آن‌دم که نشاط از چهره‌ی گردآلوده‌ات رخت می‌بندد آن‌دم که غرق در کین می‌شود دل‌ات و سایه‌ی هولناک گذشته بر امروز تو بال می‌گستراند دوست می‌دارمت آن دم کز...

تو می آیی من می روم هیچ اتفاقی میان ما نمی افتد در این دنیای پهناور جایی برای نزدیک بودن نیست فصل من نیست فصلی که تو در آن شناوری با نگاهی قلبم را از سینه بیرون می آوری می دانم خواهم مرد و باز هم منتظر می مانم

ما که عشق آشناییم از یادت نبرده‌ایم تو هم از یادمان مبر جز تو در عرصه‌ی خاک کسی نداریم مگذار سرد شویم هر روز و از هرکجا که شد نشانه‌ای از حیات به ما ده دیرتر از کنج بیشه‌ای در جنگل خاطره‌ها ناگهان پیدا شو دست به‌سوی ما دراز کن و نجات‌مان بده

مرا به خاک نسپارید بسوزانید شاعری که چون من در همه‌ی مدت زندگانی‌اش سوخته باید چنان بمیرد که زندگی کرده است باید پیکرش در میان شعله‌ها همراه با آخرین تشنج درهم‌بپیچد مرا به خاک نسپارید بسوزانید نمی‌خواهم که در تابوتی زندانی شوم اما می‌خواهم آتش مرا به همراه برد می‌خواهم که آتش با هجومی مرا از...

بی همگان به سر شود بی‌تو به سر نمی‌شود داغ تو دارد این دلم جای دگر نمی‌شود دیده عقل م×س×ت تو چرخه چرخ پست تو گوش طرب به دست تو بی‌تو به سر نمی‌شود جان ز تو جوش می‌کند دل ز تو نوش می‌کند عقل خروش می‌کند بی‌تو به سر نمی‌شود خمر من و خمار من باغ من و بهار من خواب من و قرار من بی‌تو به سر...

کارِجان را تن ندادم ، روزگار از دست رفت دست در کاری نزد دل، تا که کار از دست رفت عمر در بیهوده شد صرف و نشد کاری تمام روزگارِ دل سَر آمد ، روزگار از دست رفت گوش بر گُلبانگِ بلبل تا نهادی ، گُل گذشت چشم تا بر گل گشادی ، نوبهار از دست رفت با دلم کردم قرارِِ آنکه باشم برقرار چون به کوی او رسیدم...

هم بر همه آشکارا ،هم برهمه ای پنهان یک بارخداوندی صد بار دگر شیطان با ساز تو رقصیدم ازهر طرف گفتی هم خوی مسلمانی ، هم کافر بی ایمان از چشم تو برپایم ،از عشق تو ویرانه هم جانی و هم مرهم ،هم درد بی درمان با این دورنگی ات،یک سو نمی مانی هم قاصد گرگانی هم دوست سگ چوپان از دام بلا جستم ،در...

. من بی تو نیستم ، تو بی من چه می کنی ؟ بی صبح ای ستاره ی روشن چه می کنی ؟ شب را به خواب دیدن تو روز می کنم با روزهای تلخ ندیدن چه می کنی ؟ این شهر بی تو چند خیابان و خانه است تو بین سنگ و آجر و آهن چه می کنی ؟ گیرم که عشق پیرهنی بود و کهنه شد می پوشمش هنوز ، تو بر تن چه می کنی ؟ من شعله...

شده یک عمر شوی در ب در آغوشی یاکه در کنج دلت؛ عشقش نکند خاموشی شده هرلحظه دلت هوای جسمش بکند یااکه این شعله توراسرببرد؛ عالمی از بی هوشی

از تو بگذشتم و بگذاشتمت با دگران رفتم از کوی تو لیکن عقب سرنگران ما گذشتیم و گذشت آنچه تو با ما کردی تو بمان و دگران وای به حال دگران رفته چون مه به محاقم که نشانم ندهند هر چه آفاق بجویند کران تا به کران میروم تا که به صاحبنظری بازرسم محرم ما نبود دیده کوته نظران دل چون آینه اهل صفا می...

بهت قول دادم فورا تمامش کنم. اما وقتی دیدم قطره‌های اشک از چشمانت فرو می‌غلتند دستپاچه شدم و آنگاه که چمدان‌ها را روی زمین دیدم فهمیدم که تو به این سادگی‌ها قابل کشتن نیستی تو وطنی تو قبیله‌ای تو قصیده‌ای پیش از سروده شدن تو دفتری تو راه و مسیری تو کودکی هستی تو ترانه‌ی ترانه‌هایی تو ساز و آوازی...

صاف و درد غنچه ای گفت به پژمرده گلی که ز ایام، دلت زود آزرد آب، افزون و بزرگست فضا ز چه رو، کاستی و گشتی خرد زینهمه سبزه و گل، جز تو کسی نه فتاد و نه شکست و نه فسرد گفت، زنگی که در آئینهٔ ماست نه چنانست که دانند سترد دی، می هستی ما صافی بود صاف خوردیم و رسیدیم به درد خیره نگرفت جهان، رونق من...

ای بس که شکست و باز بستم توبه فریاد همی کند ز دستم توبه دیروز به توبه‌ای شکستم ساغر امروز به ساغری شکستم توبه

هر که شد محرم دل در حرم یار بماند وان که این کار ندانست در انکار بماند اگر از پرده برون شد دل من عیب مکن شکر ایزد که نه در پرده پندار بماند صوفیان واستدند از گرو می همه رخت دلق ما بود که در خانه خمار بماند محتسب شیخ شد و فسق خود از یاد ببرد قصه ماست که در هر سر بازار بماند هر می لعل کز...

غزل شماره 490 دیوان حافظ : در همه دیر مغان نیست چو من شیدایی: در همه دیر مغان نیست چو من شیدایی خرقه جایی گرو باده و دفتر جایی دل که آیینه شاهیست غباری دارد از خدا می‌طلبم صحبت روشن رایی کرده‌ام توبه به دست صنم باده فروش که دگر می نخورم بی رخ بزم آرایی نرگس ار لاف زد از شیوه چشم تو مرنج...

« درختی در باغ هست که خیالاتم میوه داده نامی ندارد، اما من آن را درخت سکوت می‌نامم. آوازهای ناگفته در زیر برگ‌هایش جای دارد از آن خسته شده‌ام و خاموش، برگ‌ها را ناظر می‌دارم. بالاتر از شاخه‌ها، کفشدوزک‌ها پرواز می‌کنند آنان نماد امیدند، اما در من بیداری نمی‌آورند. اوقاتی هست که برگ‌های...

من پشیمان نیستم من به این تسلیم می‌اندیشم، این تسلیم دردآلود من صلیب سرنوشتم را بر فراز تپه‌های قتلگاه خویش بوسیدم. در خیابان‌های سرد شب جفت‌ها پیوسته با تردید یکدگر را ترک می‌گویند در خیابان‌های سرد شب جز خداحافظ،خداحافظ، صدائی نیست. من پشیمان نیستم قلب من گوئی در آنسوی زمان جاریست زندگی قلب...

گر شدی عاشق بدان دیوانه‌وارش بهتر است در قرار یار، عاشق بیقرارش بهتر است در عطش حالیست از آب گوارا بیشتر چشمهای م×س×ت خوب اما خمارش بهتر است گیسوانت را که چون دریاچه در موج آمده باز کن بر گرد گردن، آبشارش بهتر است دست در دستت نهادن، چشم در چشمت شدن چار فصل سال خوب اما بهارش بهتر است...

آن‌قدر به خودم گوش می‌دهم که رودخانه‌یِ گِل‌آلود زلال می‌شود کلمه‌ها برای بیرون‌آمدن بال‌بال می‌زنند پرنده‌ها تمامِ شاخه‌های دُور و برم را می‌گیرند. کلمه‌ها چیزی می‌خواهند پرنده‌ها چیزی و رودخانه آن‌قدر زلال شده که عزیزترین مُـرده‌ات را بی‌صدا کنارت حس می‌کنی چشم‌هایت را می‌بندی ، حرف نمی‌زنی ،...