انتشاریافته دلنوشته موژ هجران| هدیه قلی‌زاده نویسنده انجمن رمانیک

نام دلنوشته: موژ هجران

نام نویسنده: هدیه قلی‌زاده
ژانر: ترژادی
توجه: این دلنوشته، بر اساس واقعیت نوشته شده است!

خلاصه:

از این تکرار ساعت‌ها، از این بیهوده بودن‌ها، از این بی‌تاب موندن‌ها، از این تردیدها، از این مرگ باورها و رویاها، بیزارم. بیزار!

مقدمه:

با یادآوری اون روزهایی که کنارت بودم،
که درکنارم بودی،
لبخند روی لبم می‌شینه.
عجیب دلتنگ اون روزهام!
اون روزهایی که بی‌دغدغه پیشت بودم.
که طنین صدای خنده‌هام آوازش همه‌‌‌جا پیچیده بود.
ای‌‌‌کاش می‌شد برگردم به همون روزها!
همون روزها.
نمی‌‌‌شه؟
قیمتش هرچیه من میدم. فقط من رو برگردونید به همون روزها!​

 

[هدیه زندگی]

یه قلب.
یه قلب ساده و خوش‌رنگ
وحالا همونه که شکسته!
همونه که خرد شده!
همونه.
چه چسبی برای چسبوندن تکه‌هاش بخرم؟
اون ذره‌هایی که نیستن و گمشون کردم، جاشون رو با چی پر کنم؟​

 

[هدیه زندگی]

شاید اگه نباشم،
اگه برم،
اگه دیگه لبخندم رو نبینی،
اگه دیگه صدام رو نشنوی،
دلت بشکنه؛
ولی
عزیزم ببخش.
اگه نباشم،
دلتنگم می‌شی؟​

 

[هدیه زندگی]

وقتی می‌فهمی که چه ادعایی می‌کردی و خودت الان به جایی رسیدی که نمی‌شناسی خودت رو، که وحشت داری از خودت! نمی‌شناسی اینی که خودت ساختی، ون‌قدری نق‌ نق می‌‌‌کنی و غر می‌‌زنی که بعد آخرش، بدونی همه‌‌اش سر اینه که تو خودت رو فراموش کردی و اون‌وقته که ذره ذره می‌شکنی!​

 

[هدیه زندگی]

سخته؟
هه! مگه چیزی به نام سختی می‌مونه؟
چیزی مونده که بشکنه؟
چیزی که خرد و داغونت کنه؟
قطعاً که نه، نه!​

 

[هدیه زندگی]

به این فکر می‌کنم:
لالایی‌های شبونه مامانم،
زیر کدوم بالشت جا مونده؟
شاید هنوز هم بشه که بخوابم.
خوابی که بعدش نه منی باشم،
نه خاطراتی از من!​

 

[هدیه زندگی]

دلم تنگه برای خنده‌هام.
خنده‌هایی که از عمق دلم زبونه می‌کشید.
مثل همونی که گفت:
- دیوانه چو دیوانه ببیند، بخندد! کاش روزی رسد که دیوانه ببینم، بخندم!​

 

[هدیه زندگی]

اشک چشم‌‌هام رو همه دیدن و باهاش همدردی می‌کنن؛
اما چه کسی هق‌ هق‌های روح من رو شنیده که به این سو و اون سو می‌ره و باز هم به جایی نمی‌رسه و تنها دری بسته، جوابشه؟​

 

[هدیه زندگی]

از این شهر می‌رم!
از این هیاهوی بی‌مهری.
از این سردی بی‌پایان.
از این شهر می‌رم!
از این شلوغی پرصدا.
از این شهر می‌رم!
از این شهر خالی از تو.
از این شهر می‌رم!
از این شهر پر رنگ،
از این شهر بی‌یار.
می‌رم، یه روز برای همیشه!​

 

[هدیه زندگی]

هر روز می‌میرم.
هر روز می‌شکنم.
هر روز گریه می‌کنم.
هر روز... .​

 

[هدیه زندگی]

لعنت به این روزها!
این روزهایی که اسم دارن، شماره دارن، تعطیلی دارن، هفته، ماه و سال هم دارن؛
اما لعنت که روح ندارن!​