متعجب نشدم. زیرا به او میخورد.
- جداً؟
و سکوت میکند. تازه فهمیدم! از قاتلهای مسکوت خوشم میآید.
- آدونیس؟
چه آوردن نامش بر زبانم حس سرخوشی دارد. از بس زیباست.
- پیوند، چی از جونم میخوای؟
چه نامم از زبان او زیباست. حتی زمانی که کلافه است.
- میخوام که ببرمت بیرون.
- و منم نمیخوام برم بیرون!
پریشانم کرده است. ناگاه لحن و صدایم بچگانه میشود:
- بیخیال، خیلی خوش میگذره.
- به تو شاید ولی به من نه.
- با یه ساعت نبود من و تو آب از آب تکون نمیخوره.
- ببخش که تو همین یه ساعت تنها جایی که میتونیم بریم قبرستونه!
- پس بریم تا قطعهام رو انتخاب کنم!
***
آسمان ابری و بیخورشید است. با او جلوی دیوار بلند و سفیدرنگ روانخانه ایستادهام. از نزدیک، کمی ترسناکتر به نظر میرسد. میگویم:
- خیلی بلنده.
- و سیم داره.
تازه متوجهی وجود آن سیمهای خاردار میشوم. کارمان قرار نیست آنچنان سهل باشد؛ اینطور به نظر میرسد. ناگاه در تصویرم متوجهی چیزی میشوم. به مکان کشف شدهام اشاره میکنم و با خوشحالی میگویم:
- نگاه، جا داره! میشه راحت دورش زد.
یک بخش کوچکی از دیوار است که گویی یادشان رفته بر بالایش سیم ببندند. دستهایم را بر روی کمرم میگیرم و میگویم:
- خب اول کی؟
میگوید:
- من.
گویی قانون همیشگی را یادش رفته است.
- اول خانومان.
- پس چرا میپرسی؟
نمیدانم. علاقه دارم صدایت همیشه در گوشم باشد. آن هم به هر بهانهای. یکی از صندلیهای پلاستیکیای که مسیر ورود به پناهگاهم را منع کرده بودن همراه خود آورده بودم. صندلی را به دیوار چسبانده و میگویم:
- صندلی رو بگیر نیفتم.
- پایههاش محکمن.
- پایههاش پلاستیکن.
- هر چی!
و با کمی مکث ادامه میدهد:
- بازم میتونن محکم باشن.
منطقش کجا رفته؟ اصلاً منطقی هم دارد؟
- آدونیس! این صندلی کوفتیو بگیر! میخوای قبل مرگم یه دور با خاک روبوسی کنم؟
صندلی کمی زیرپایم تکان میخورد. گویی آن را گرفته. چه عجب!
بالا میروم و بر روی دیوار وایمیستم. سرم را پایین میآورم و بعد از پنج ثانیه مکث، یکه خورده به زمین خیره میشوم.
- ارتفاعشو دیدی گرخیدی نه؟
- خیلی بلنده.
- نه پس میخوای کوتاه باشه.
سرم را برمیگردانم و میگویم:
- این صندلی رو بده بذارمش اونور. تو یکی دیگه از اونجا بردار.
صندلی را به دستم میدهد و کار خود را میکنم.
- دوربین داره همه چیو میگیرهها.
- به درک، وقتی نگهبانی نباشه دوربین هم به هیچ دردی نمیخوره.
- خب، میبینن نیستیم دوربین ها رو چک میکنن و بعد رد مسیر دیوار رو میگیرن و پیدامون میکنن!
آرام پایم را بر روی صندلی میگذارم و با دعا و ذکر، خوشبختانه سالم بر روی زمین پا میگذارم. از بهانههایش خسته شدم. میگویم:
- آدونیس، اگه میخوای نیا! من مشکلی ندارم.
- باشه، خوش بگذره!
و صدای پایی که در حال دور شدن است را میشنوم. چند لحظه. چه شد؟ رفت؟
با چشمانی از حدقه در آمده به دیوار خیره شدهام. آخر چگونه فکر کردم میتوانم ذرهای برایش مهم باشم؟ خدایا چه بر سرم آمده؟ اصلاً با این همه بیتفاوتی من چرا به خود زحمت دهم؟ چرا محبت را گدایی کنم؟ اصلاً خودم میروم. به جهنم!
سرعت قدمهایم بالاتر از حد معمول است. در اطرافم فقط دار و درخت میبینم. تنها و پیاده جاده را دنبال میکنم. ده دقیقه است که فقط راه میروم و مقصد را نمیدانم. کمی دلم گرفته و بغض کردهام. تا حالا تنهایی مطلق در این حد روحم را خراش نداده است. آخر عمری و افسردگی؟ نوبر است. به راستی که نوبر است!
- کار دومت هم انجام شد.