***
آن خاطرهی دردناک، مانند روز برایم روشن است. نه سال بیش نداشتم و به همراه پدر و مادرم، در پشت ماشین سمندمان نشسته بودم و از پنجرهی ماشین، به سرسبزی و زیبایی طبیعت کنار جاده نگاه میکردم. مقصدمان ماسوله بود. شهری در استان گیلان که جزو کمجمعیتترین شهرهای ایران است. قدمتی طولانیمدت دارد و مادرم، کودکیاش را در آنجا گذرانده است.
حالت پلکانی خانههایش و بوی گل در جای به جای شهرش، حسابی حالم را جا میآورد. برای بار سوم بود که به آنجا میرفتم. ماسوله را دوست داشتم، همانطور که نگاههای گاه به گاه و عاشقانهی پدر و مادرم را دوست داشتم.
هنوز صدای بوق تریلی مقابلمان در سرم زوزه میکشد. آژیرهای پلیس و اورژانس، بیشتر از لالاییهای مادرم در یادم مانده است.
وقتی که پس از سالها عکس سمندمان را نشانم دادند، بخش جلویش خورد و خاکشیر شدهبود. انفجار موتورش در یادم بود، حتی درد بیش از حد سرم در آن زمان، مانعی برای یادآوری آنها نمیشد.
بخش گیجگاه مغزم به شکل شدیدی آسیب دیده بود. جمجمهام از سه جا شکسته بود و دکتران نمیدانستند چطور هنوز زندهام.
پس از دو ماه در کما بودن، بالاخره دنیای اطرافم را دیدم، با این تفاوت که تمام حرکات آدمها، برایم تبدیل به یک فریم سینما شدهبود.
نمیتوانستم درست راه بروم، رگهای عصبی نقطه به نقطهی بدنم، گویی از شوک وارد شده در خواب به سر میبردند. پس از دو ماه تمرین و روی تردمیل راه رفتن، توان راه رفتن را به دست آوردم؛ اما این مشکل اصلیام نبود.
تا سه ماه توان صحبت کردن را نداشتم، بنابراین دکتران مشکل اصلیام را در نمییافتند.
با دیدن یکی از آنها مدام به چشمانم اشاره میکردم، با حرکات دستم به آنها میفهماندم که بیناییام مانند قبل نیست و کسی متوجهی نقص آن نمیشود.
چراغ قوه در چشمم میزدند؛ دهها بار اسکن مغزیام را گرفته بودند. متوجهی اشکالی در کار میشدند؛ اما دانش کافی برای درک آن را نداشتند.
تا آنکه یک دکتر مغز و اعصاب چهل و هشت ساله، تحصیلکرده در لندن انگلستان، عکس های مغزم را پشت عینک استکانیاش بررسی کرد و نام بیماریام را به زبان آورد. در آن سن حتی نامش را هم به سختی تلفظ میکردم.
هر چند که درمانی نبود، فقط نامش را میدانستند و علاج آن را نه.