در دست اقدام رمان دالان تاریک|فاطمه فرهمندنیا

نام رمان: دالان تاریک
نام نویسنده: فاطمه فرهمندنیا
ژانر: معمایی، ترسناک،عاشقانه، دلهره‌آور(هیجانی)
خلاصه:
رایان، دختری عادی، که با حقیقتی هولناک مواجه می‌شود: او دختر شیطان است. کتابی مرموز و اوراد ممنوعه او را به دنیایی از تاریکی، قدرت و انتخاب‌های سرنوشت‌ساز می‌کشاند. اما در میان این آشوب، عشقی ممنوعه همه چیز را پیچیده‌تر می‌کند.
مقدمه:
گاهی حقیقت در تاریکی پنهان است. رایان با هویتی که از آن فرار می‌کند و قدرتی که می‌تواند همه چیز را دگرگون کند، روبه‌روست. آیا می‌تواند در میان عشق و تاریکی، راهی برای نجات پیدا کند؟

 

[BAD_GRIL]

همه‌چیز در اطراف او تاریک و نامشخص بود. تنها صدای قدم‌هایش در ویرانه‌ها می‌پیچید و هر لحظه سنگینی بیشتر از گذشته به قلبش فشار می‌آورد. دست‌هایش سرد و لرزان بودند و نفس‌هایش تندتر از همیشه به گوشش می‌رسید. هیچ‌چیز در این قلعه، نه حتی سکوت، برایش آشنا نبود.
چند قدم دیگر برداشت. هر گامی که برمی‌داشت، فاصله‌اش با حقیقت بیشتر می‌شد. او می‌دانست که تنها نبود؛ اما هنوز در دلش احساس تنهایی می‌کرد. حقیقتی که به او گفته شده بود، همچنان ذهنش را مشغول کرده بود. او بخشی از یک چیزی بزرگ‌تر بود؛ اما چه چیزی؟ یک قدرت قدیمی؟ یک سرنوشت شوم؟
ناگهان صدای پای کسی از پشت سرش به گوش رسید. او چرخید. آن مرد با نگاه تیزش به او نزدیک می‌شد.
- نمی‌توانی فرار کنی.
این کلمات، که به‌طور بی‌رحمانه‌ای از زبان مرد خارج شد، همانند وزش طوفانی در دل او طنین‌انداز شد.
جولیا با شجاعت بیشتری بلند شد.
- من نمی‌خواهم در این بازی شرکت کنم. صدای
مرد لبخندی محو بر لب آورد.
- شما از همان ابتدا در این بازی بودید، حتی اگر نمی‌خواستید.
نفس‌هایش سنگین‌تر می‌شد. از زمانی که وارد این قلعه شده بود، هر لحظه به نظر می‌رسید که به دنیای جدیدی وارد شده است. دنیایی که در آن هیچ‌چیز قابل پیش‌بینی نبود. شاید او هنوز در حال امتحان کردن خودش بود، امتحانی که باید در نهایت در آن پیروز می‌شد.
آنجلا از دور نگاهی به او انداخت. این بار، نگاهش سخت‌تر از همیشه به نظر می‌رسید. انگار چیزی در آن نگاه می‌جوشید. شاید امیدی برای به چالش کشیدن آنچه که او اکنون شده بود، اما این امید با ابهام همراه بود.
- زمان کوتاه است.
صدای مرد، در میان صدای قدم‌هایش محو شد. _باید هر چه سریع‌تر انتخاب کنی. سرنوشت خود را در دست داری.
چیزی در درون جولیا لرزید. آیا انتخاب‌ها از پیش برای او تعیین شده بودند یا همچنان او قادر به تغییر مسیر بود؟ یک احساس مبهم از سردرگمی او را فراگرفت. تصمیمی بزرگ، انتخابی تعیین‌کننده، در انتظار او بود.

 

[BAD_GRIL]

شب در حال فرو رفتن به تاریکی عمیق‌تری بود و او همچنان در آن خرابه‌ها قدم می‌زد. این بار، به جای احساس ترس، چیزی در درونش به آرامی شروع به جوشیدن کرده بود. چیزی شبیه به آتش، چیزی که در اعماق وجودش خوابیده بود و اکنون بیدار شده بود. او دیگر نمی‌توانست به سادگی از این قدرت‌ها فرار کند.
در ذهنش تصاویری از گذشته، که به یک توهم تبدیل شده بودند، در حال چرخش بودند. تصاویری از نسلی قدیمی، افرادی که قدرت‌های مشابهی داشتند و به شکلی متفاوت از او عمل کرده بودند. شاید او هم قرار بود همان مسیر را طی کند.
اما چیزی در دلش شک می‌کرد. احساس می‌کرد که دچار اشتباه می‌شود. آیا این قدرت‌ها به راستی آن‌طور که به نظر می‌رسید، خیرخواهانه بودند؟ یا باید از آن‌ها می‌گریخت؟ انتخابی که باید می‌کرد، او را به جایی می‌برد که حتی نمی‌توانست تصور کند.
در همان لحظه، صدای آرامی از پشت سرش به گوش رسید.
- باید این بار خودت تصمیم بگیری.
چشم‌هایش باز شدند. آنجلا، با نگاه پر از ابهام، به او نزدیک شد. کلماتش طنین خاصی در دل او به جا می‌گذاشت.
- تو دیگر نمی‌توانی در میانه‌ی راه بایستی. چیزی بزرگ‌تر از تو در حال وقوع است.
جولیا نفس عمیقی کشید. شاید دیگر زمانی برای شک کردن نداشت. باید به تصمیم خود می‌رسید.
- انتخاب‌ها همیشه ساده نیستند. اما باید بدانیم که هر انتخاب ما، ردپای آینده‌مان را در دل خودش خواهد داشت.
این را آنجلا گفت و در نگاهش چیزی از نگرانی پنهان بود.
جولیا به جلو نگاه کرد. مسیر همچنان نامعلوم بود. سرنوشتش همچنان در دست خود او بود. این انتخاب او بود که سرنوشتش را می‌سازد.

 

[BAD_GRIL]

سکوتی سنگین دوباره بر فضا حاکم شد. او به چهره‌ی آنجلا نگاه می‌کرد که همچنان بی‌حرکت در مقابلش ایستاده بود. نگاه سرد و بی‌تفاوت او، هیچ‌گاه نتوانسته بود او را آرام کند، اما اکنون در دل او چیزی تغییر کرده بود. شاید آنجلا خود را در موقعیت‌های مشابهی قرار داده بود. شاید او هم زمانی مثل او به این تصمیمات دشوار رسیده بود.
- من نمی‌دانم که چه کار کنم.
صدای جولیا شکسته و مبهم بود. احساس می‌کرد که در یک دور باتلاق گرفتار شده است. دنیای اطرافش، که زمانی آشنا به نظر می‌رسید، اکنون کاملاً بی‌معنی شده بود.
آنجلا سرش را تکان داد و قدمی به جلو برداشت. - تو نیازی به دانستن همه‌چیز نداری. آنچه که باید بدانی این است که قدرت در دستان توست، و هیچ‌چیز نمی‌تواند آن را از تو بگیرد.
جولیا همچنان شک داشت. این قدرت، چیزی که به نظر می‌رسید از گذشته‌های دور به او رسیده باشد، آیا واقعاً در مسیر درست قرار دارد؟ آیا او باید از آن برای اهداف خود استفاده کند یا به طور کامل آن را رد کند؟
اما نگاه آنجلا چیز دیگری می‌گفت. این نگاه که هیچ‌گاه به او لبخند نمی‌زد، اما هر بار که به او نگاه می‌کرد، او را به یاد چیزی می‌انداخت. چیزی که در درونش احساس می‌کرد. شاید یک مسئولیت.
- این مسئولیت، چه بخواهی چه نخواهی، به تو تعلق دارد.
این جمله از زبان آنجلا بیرون آمد، ولی صدای مردانه‌ای از پشت سر او بلند شد که همه‌چیز را تغییر داد.
- بیش از این وقت تلف نکنید.
صدای مرد سخت و نگران بود. از نگاهش آشکار بود که چیزی را پیش‌بینی می‌کرد.
چشمان آنجلا تیز شد و به سمت مرد برگشت. صدایش هنوز پر از ابهام بود.
- چه چیزی می‌خواهی بگویی؟
مرد گامی به جلو برداشت.
- زمان در حال گذر است. باید تصمیم بگیرید که با این قدرت چه خواهید کرد. شما جزو کسانی هستید که در آینده‌ی این سرزمین تأثیر خواهند گذاشت.
او دوباره به چهره‌ی آنجلا نگاه کرد. این بار چیزی در دلش تکان خورد. آیا این قدرت او را به جایی می‌رساند که نباید؟ یا شاید می‌توانست از آن برای تغییر سرنوشت استفاده کند؟ چهره‌ی مرد بیشتر از پیش به چهره‌ی یک پیشگوی مرموز شباهت پیدا کرده بود. او نمی‌خواست بیشتر از این در تردید بماند، اما این حس، این احساس که در دلش شکل گرفته بود، او را به سوی تصمیمی می‌برد که نمی‌توانست بازگشتی از آن داشته باشد.
- چرا همه چیز باید بر اساس یک انتخاب باشد؟
این جمله به طور ناگهانی از دهان جولیا بیرون آمد. شاید پرسشی بی‌پاسخ، اما او واقعاً نمی‌دانست چگونه می‌توانست در این شرایط عمل کند. آنجلا به آرامی نزدیک‌تر شد.
- چون زندگی خود به خود انتخاب می‌کند. همه‌چیز به یک انتخاب بستگی دارد. اما هیچ‌چیز قطعی نیست. همه‌چیز در دست توست.
این جمله‌ها در ذهنش حک شدند. او باید انتخاب می‌کرد، انتخابی که نه تنها سرنوشت خودش بلکه سرنوشت کسانی که در این سرزمین زندگی می‌کنند را تحت تأثیر قرار می‌دهد. یک سکوت طولانی میانشان برقرار شد. او احساس می‌کرد که چیزی در درونش در حال شکست است، چیزی که او را به سمت تصمیمی پیش می‌برد که نمی‌تواند از آن فرار کند.
- این تصمیم به خودت بستگی دارد. ما فقط شاهد خواهیم بود.
این جمله مرد بود که گویی اشاره‌ای به آن حقیقت پنهان داشت.
در دل جولیا یک نیروی ناشناخته بیدار شد. نیرویی که می‌توانست او را در مسیرهای مختلفی هدایت کند، اما آیا او توانایی کنترل آن را داشت؟ آیا می‌توانست راهی را پیش بگیرد که نه تنها برای خودش بلکه برای دیگران مفید باشد؟
او به آرامی به سمت دروازه‌ی قلعه گام برداشت، جایی که مرز میان دنیای شناخته‌شده و دنیای ناشناخته بود. قلبش می‌تپید و ذهنش همچنان درگیر بود. چه تصمیمی باید می‌گرفت؟ دنیای جدیدی در انتظار او بود، و او باید آن را به شکلی که شایسته بود درک می‌کرد.

 

[BAD_GRIL]

نسیم خنک شبانه، که از میان خرابه‌های قلعه می‌گذشت، بر پوست سرد او می‌خورد. او به دروازه‌های بسته نگاه کرد، جایی که مسیر اصلی به دو شاخه تقسیم می‌شد. یکی به دنیای قدیمی و تکراری که از آن آمده بود، و دیگری به دنیایی جدید، تاریک و ناشناخته که در انتظارش بود.
چشمانش پر از ابهام بود. درست همانند گذشته، او نمی‌دانست چه باید بکند، اما چیزی در درونش او را به جلو می‌راند. یک نیروی نهفته، که به نظر می‌رسید به اندازه‌ی همان دنیای قدیمی‌اش عمیق و تاریک باشد، اکنون در اعماق وجودش جوشیده بود.
در نگاهش، جنگی در جریان بود. او می‌دانست که باید انتخابی انجام دهد. اما چه انتخابی؟
- انتخاب همیشه ساده نیست.
این جملات، که مانند یک نغمه آرام در گوشش زمزمه می‌شد، از آن مرد مرموز بود. مردی که همیشه در گوشه‌ای از ذهنش حضور داشت، حتی زمانی که او تلاش می‌کرد فراموشش کند.
او زیر لب گفت، نگاهش به دروازه‌های باز و بسته جلب شد.
- چرا باید این همه پیچیده باشد؟
آنجلا در کنار او ایستاده بود. این بار سکوت میانشان بیشتر از همیشه سنگین بود. نگاه آنجلا به او چیزی را می‌گفت. شاید او هم همین شک‌ها و تردیدها را در دلش تجربه کرده بود.
- این انتخاب‌ها، تنها بخشی از بازی هستند. تو باید بیشتر از خودت مطمئن باشی. زندگی یا مرگ، تو باید تصمیم بگیری.
او به آرامی به آنجلا نگاه کرد. در نگاهش چیزی از امید و در عین حال سردرگمی بود. تصمیمی که باید می‌گرفت، نه تنها برای خودش، بلکه برای سرنوشت کسانی که در این قلعه گرفتار بودند، مهم بود.
- من نمی‌خواهم در این بازی باشم.
این کلمات از زبان جولیا بیرون آمدند، ولی صدایش طوری بود که انگار خودش هم نمی‌توانست به آن‌ها باور کند.
آنجلا با دست خود به آرامی شانه‌اش را لمس کرد.
- هیچ‌کس نمی‌تواند از بازی فرار کند. سرنوشت همیشه به‌طور بی‌رحمانه‌ای خودش را تحمیل می‌کند.
سکوت دوباره بر فضای اطراف حاکم شد. او نمی‌دانست که چه چیزی در انتظارش است. در حقیقت، حتی نمی‌دانست که آیا قدرت‌هایش را باید در این راه استفاده کند یا نه. اما چیزی در دلش می‌گفت که سرنوشتش در دست اوست.
در همان لحظه، صدای قدم‌هایی به گوش رسید. او برگشت. این‌بار مرد مرموزی نبود که به آنجا نزدیک می‌شد. بلکه یک نفر آشنا بود. فردی که او را بارها دیده بود، اما در این موقعیت هیچ‌گاه انتظار نمی‌کشید که او را در اینجا ببیند. چشمانش گشاد شد. جولیا این شخص را به خوبی می‌شناخت، اما چطور ممکن بود که در این زمان و مکان حاضر باشد؟ چرا این فرد در چنین شرایطی به دنبال او آمده بود؟
- تو... تو اینجا چه می‌کنی؟
این کلمات با تعجب از دهانش خارج شد.
- زمان زیادی باقی نمانده است.
صدای آن فرد، همانند باد سردی بود که از میان خرابه‌ها می‌وزید.
_ باید سریع‌تر تصمیم بگیری. این بازی، از اینجا شروع نشده است. پایانش به خودت بستگی دارد.
چشمان جولیا پر از سوال بود. آیا او به راستی قادر به کنترل سرنوشت خود است؟ و اگر نه، چه کسی تصمیمات او را می‌گیرد؟
آنجلا در حالی که آرام قدم برمی‌داشت، به سمت او آمد.
- چه چیزی هنوز نمی‌فهمی؟ همه‌چیز در حال تغییر است، و تو باید همراه با آن تغییرات پیش بروی. هیچ‌چیز ثابت نمی‌ماند.
و در همان لحظه، در دل تاریکی قلعه، یک احساس عمیق و غیرقابل انکار در درونش شکل گرفت. شاید این بازی، دیگر به هیچ‌کس مربوط نباشد. فقط خودش بود که باید انتخاب می‌کرد.

 

[BAD_GRIL]

نفسش سنگین بود. هر آنچه که گفته شده بود، هر کلمه، همچنان در ذهنش می‌چرخید. چیزی در دلش می‌گفت که این بازی بیش از آنچه که به نظر می‌رسید پیچیده است. دیگر نه آنجلا، نه آن مرد مرموز، نه هیچ‌کدام از آن‌ها نمی‌توانستند به او در تصمیم‌گیری کمک کنند. همه‌چیز به او بستگی داشت. اما این بار، چیزی تغییر کرده بود. یک تغییر درونی که حتی خودش هم قادر به درک کاملش نبود.
رایان به آرامی گام برداشت. دروازه‌ای که به سوی دنیای ناشناخته می‌رفت هنوز باز بود، اما سایه‌هایی که از آن بیرون می‌آمدند، بیشتر از پیش او را به عقب می‌کشاندند. او می‌دانست که اگر وارد این دنیای تاریک شود، هیچ بازگشتی برایش نخواهد بود. اما چرا حس می‌کرد که باید از آن عبور کند؟ چرا نیرویی در درونش فریاد می‌زد که باید حرکت کند؟
نگاه آنجلا هنوز بر او بود، اما این بار چیزی در نگاهش تغییر کرده بود. دیگر خبری از سردی و بی‌تفاوتی نبود. او چیزی می‌دید که شاید خودش هم آن را درک نمی‌کرد.- تو باید انتخاب کنی، دیگر فرصتی برای تردید وجود ندارد.
صدای آنجلا، که اکنون شکلی از آرامش و در عین حال تهدید در آن بود، دوباره در فضا پیچید.
- تو باید انتخاب کنی، دیگر فرصتی برای تردید وجود ندارد.
رایان به دروازه‌ی باز نگاه کرد. مسیرش هنوز مشخص نبود. می‌توانست به خانه‌ی امن و آشنا برگردد، اما این مسیر تنها او را به گذشته می‌برد. او به چیزی جدید نیاز داشت، چیزی که هنوز در میان ابهام و تاریکی گم بود. در دلش، چیزی که هیچ‌گاه به زبان نیاورده بود، جوشید. شاید آن حقیقتی که همیشه از آن فرار کرده بود، همین‌جا در دل این دنیای ناشناخته نهفته بود.

- من باید بروم.
این جمله، مانند یک فرمان از اعماق قلبش بیرون آمد. اما پیش از آنکه بتواند قدمی بردارد، صدای آشنایی دوباره به گوش رسید.
- فرار نکن.
صدای مرد مرموز دوباره از پشت سرش شنیده شد.
_هیچ‌کجا پناهی برای تو نیست. وقتی که اینجا را ترک کنی، دیگر نمی‌توانی برگردی.
رایان برگشت و چشم در چشم آن مرد مرموز انداخت. این بار چیزی در نگاه آن مرد دیده می‌شد که قبل‌ها هرگز ندیده بود. ترس. ترس از چیزی که شاید در درون خود او نهفته بود.
- من هیچ‌چیز را فراموش نکرده‌ام.
مرد با صدای خفه‌ای گفت.
_اما اگر می‌خواهی این بازی را تمام کنی، باید تنها باشی. هیچ‌کسی نمی‌تواند به تو کمک کند.
رایان به آرامی نفس کشید. کلمات مرد عمیق‌تر از آن چیزی بود که تصور می‌کرد. آیا واقعاً به تنهایی می‌توانست از این مسیر عبور کند؟ آیا واقعاً او قادر بود تصمیماتی بگیرد که نه تنها خودش، بلکه همه آن‌هایی که به نوعی به او وابسته بودند، تحت تأثیر قرار دهد؟
صدای آن مرد مثل یک زنگ هشدار در ذهنش طنین انداخت.
- این آخرین شانس توست.
چشمانش به دروازه خیره شد. این بار تصمیمش محکم‌تر از همیشه بود. او باید وارد این دنیای ناشناخته می‌شد. بدون نگاه به گذشته و بدون ترس از آینده. این انتخاب، این بازی، اکنون تنها متعلق به او بود. تصمیماتی که باید می‌گرفت، نه برای خودش، بلکه برای دنیایی که در آینده از آن به یاد خواهد آورد.
رایان با قدم‌هایی محکم به سمت دروازه پیش رفت. سرنوشتش در دستان خودش بود و دیگر هیچ‌کس نمی‌توانست آن را تغییر دهد. هیچ‌چیز نمی‌توانست او را متوقف کند.
و در همان لحظه که قدم در دنیای تاریک گذاشت، در دل شب، چراغی روشن شد. چراغی که راهی را نشان می‌داد، راهی که او باید در آن پیش می‌رفت، حتی اگر سرنوشتش در انتهای آن به نابودی ختم می‌شد.

 

[BAD_GRIL]

در دل شب، هنگامی که قدم‌هایش بر روی سنگ‌های سرد قلعه می‌خورد، حس عمیقی از تنهایی وجودش را فرا گرفته بود. هر گامش به سوی دنیای تاریک و ناشناخته، قلبش را بیشتر به تلاطم می‌انداخت. هیچ چیز در این دنیای جدید نمی‌توانست او را آرام کند، جز یک چیز. یک چیز که در دلش همچنان زنده بود، حتی اگر خودش نمی‌خواست آن را بپذیرد.
نگاهش به آنجلا افتاد. او که همیشه در کنارش بود، حالا فاصله‌اش از او بیشتر از همیشه شده بود. نگاه سرد آنجلا که روزی می‌توانست او را تسکین دهد، حالا گویی به چیزی تبدیل شده بود که در دلش فرو رفته بود. اما هنوز هم در درون او چیزی بود که نمی‌توانست نسبت به او بی‌تفاوت باشد. آنجلا که به آرامی در کنار او حرکت می‌کرد، نگاهش را از او برنداشت. چیزی در نگاهش بود که برای نخستین بار، احساساتش را تکان داد. حتی در این دنیای پر از تاریکی و راز، چیزی در میان آن نگاه‌ها پیدا می‌شد که نمی‌توانست آن را نادیده بگیرد. صدای آنجلا، که آرام و به نوعی پر از دردی ناشناخته بود، در فضا پیچید.
- تو دیگر آن دختر قبلی نیستی، اینجا همه‌چیز تغییر کرده است.
رایان به آرامی به سمت آنجلا برگشت. این بار چشمانش با احساسات غیرقابل توضیحی پر شده بود. شاید این همان لحظه‌ای بود که باید درک می‌کرد، که نه تنها سرنوشتش، بلکه قلبش نیز در دستان خودش بود.
- آنجلا... تو چرا همیشه اینقدر دور از من هستی؟
رایان صدایش لرزید.
_چرا همیشه از من فاصله می‌گیری؟
آنجلا لحظه‌ای مکث کرد. نگاهش از روی صورت او گذشت و به دروازه‌ی باز خیره شد. در دلش هنوز چیزی می‌گفت که باید از او دور می‌ماند، اما دلش نمی‌توانست این واقعیت را بپذیرد.پاسخ آنجلا کم‌کم از میان لبانش بیرون آمد.
- چون من نمی‌خواستم که تو را در این دنیای تاریک گرفتار کنم.
_ من نمی‌خواستم تو درگیر آن چیزی بشوی که من شدم.
این کلمات مانند یک رعد و برق در دل رایان طنین انداخت. او متوجه شد که آنجلا هیچ‌گاه او را به اندازه‌ی خودش نمی‌خواست در این دنیای بی‌رحم و تاریک گرفتار شود. این عشق، این احساساتی که در دلش بود، هرگز به او اجازه نمی‌داد که به طور کامل با آن مواجه شود. حتی اگر عشق میانشان همیشه در سایه‌ای از ترس و شک قرار می‌گرفت.صدای رایان آرام و غمگین بود.
- تو همیشه می‌فهمی که چطور باید مرا از خودت دور کنی، حتی وقتی که من هیچ‌چیز جز تو نمی‌خواهم.
آنجلا چشمانش را بست، گویی کلمات او را در دلش فرو برد. سپس، با دستانی لرزان به آرامی دست او را گرفت. شاید او هم دیگر نمی‌توانست دور از او بماند، حتی اگر دلش می‌خواست.
- من از ابتدا می‌دانستم که این عشق در میان ما، همچون شعله‌ای است که نمی‌تواند همیشه خاموش بماند.
این جمله را آهسته گفت.
_ من هم نمی‌توانستم تو را ترک کنم. هیچ‌چیز نمی‌تواند بین ما فاصله بیندازد، حتی این سرنوشت تاریک.
آن‌ها در سکوت ایستاده بودند، چشمانشان در هم گره خورده بود. در آن لحظه، همه‌چیز به وضوح برایشان مشخص شد. حتی در این دنیای تاریک و پر از رمز و راز، عشق، به‌طور عمیقی در دل هر دوی آن‌ها ریشه دوانده بود. سرنوشت، شاید آن‌ها را مجبور به انتخاب‌های دشوار کرده بود، اما در این لحظه، هیچ‌چیز نمی‌توانست آن‌ها را از هم جدا کند. دست‌هایشان همچنان به هم فشرده بود. در دل تاریکی، آن‌ها تنها به هم نیاز داشتند. نه برای فرار از سرنوشت، بلکه برای درک اینکه در کنار یکدیگر، حتی در این دنیای پر از وحشت، می‌توانند عشق را پیدا کنند. در نهایت، با هم به جلو گام برداشتند، هر دو می‌دانستند که آینده‌شان پر از خطر است، اما عشقشان همچنان راهی برای نجات بود.

 

[BAD_GRIL]

نور کم‌سوی ماه از میان ابرهای سیاه و سنگین می‌تابید و بر خرابه‌های قلعه سایه‌هایی طولانی می‌انداخت. این شب، مانند شب‌های پیشین، دنیای دیگری را برای آنها رقم زده بود. اما حالا، در این لحظه خاص، همه‌چیز متفاوت به نظر می‌رسید. قلب‌ها، که پیش از این تنها با ترس می‌تپیدند، حالا برای اولین بار در هماهنگی عجیبی می‌زدند.
رایان و آنجلا در سکوت به پیش می‌رفتند، هیچ‌کدام کلمات کافی برای توضیح آنچه که در دلشان می‌گذشت، نداشتند. فقط دست‌هایشان که به هم فشرده بود، سخن می‌گفت. دیگر این تاریکی و وحشت دنیای اطرافشان نبود که آن‌ها را از هم جدا می‌کرد. حالا چیزی دیگر، احساسی عمیق‌تر از ترس، ارتباطشان را مستحکم کرده بود.
در میان خرابه‌ها، به جایی رسیدند که دیوارهای ویرانه‌ به هم پیوسته و زمین سخت و سنگی بود. چیزی در آن مکان، در دل این سکوت شبانه، آن‌ها را متوقف کرد. او ایستاد، نفس عمیقی کشید و به آنجلا نگاهی انداخت. هنوز چیزی در نگاه آنجلا بود که نمی‌توانست آن را تشخیص دهد، چیزی که شاید او هم نمی‌توانست به زبان بیاورد.
- من نمی‌توانم بگویم که این چه حسی است.
رایان به آرامی گفت، صدایش در میان تاریکی گم می‌شد.
_ اما هر چه هست، تو همیشه در کنار من بودی. همیشه.
آنجلا به او نزدیک‌تر شد و نگاهش را از چشمانش برداشت. در این لحظه، هیچ‌چیزی جز صدای نفس‌هایشان و سکوتی سنگین وجود نداشت. دست‌هایشان هنوز به هم فشرده بود، ولی گویی چیزی بیشتر از یک دست در دلشان می‌گرفت.
- تو تنها کسی هستی که من می‌توانم به او اعتماد کنم.
آنگاه، آغوش آنجلا باز شد، نه برای پذیرش، بلکه برای درک یک حقیقت بزرگتر، یک حقیقت که آن‌ها را در این لحظه، در این دنیا، با هم نگه می‌داشت. چشمان رایان در هم گره خورد. احساس عجیبی در درونش به وجود آمد. نمی‌توانست انکار کند که این احساس، از همان آغاز، همیشه در قلبش بوده است. عشق!
- اما ما هنوز در بازی سرنوشت گرفتاریم.
ادامه داد.
_ هیچ‌چیزی نمی‌تواند ما را از اینجا رها کند.
آنجلا سرش را به آرامی تکان داد.
_اما شاید این بازی، برای ما تنها یک امتحان باشد. امتحانی که ما باید با آن روبه‌رو شویم، نه به‌عنوان دشمنان، بلکه به‌عنوان کسانی که انتخاب کرده‌اند در کنار هم بمانند.
صدای قدم‌های کسی از دور به گوش رسید. ناگهان، همه‌چیز دوباره به حالت پیشین خود برگشت. حتی در این لحظه که آن‌ها به هم نزدیک‌تر شده بودند، سرنوشت هنوز در حال بازی کردن با آن‌ها بود. انتخاب‌ها و تصمیمات بزرگتر در پیش بود. آن‌ها باید از آن مکان، از آن تاریکی، عبور می‌کردند. اما چگونه؟ چگونه می‌توانستند با همه‌ی خطرات و تهدیدات روبه‌رو شوند، در حالی که حتی خودشان نمی‌دانستند به کجا می‌روند؟رایان با لحنی جستجوگر پرسید.
- تو همیشه در کنار من خواهی بود، درست است؟
آنجلا با نگاهی مطمئن به او پاسخ داد:
_ همیشه.
دستانشان، که همچنان در هم فشرده بود، بیشتر از هر چیزی به یک وعده‌ی بی‌کلام تبدیل شده بود. وعده‌ای که حتی در دل تاریکی نیز می‌توانست نوری برای راهنمایی‌شان باشد. و در همان لحظه، سرنوشتشان، که برای مدت‌ها در ابهام بود، به سمت آینده‌ای گام برداشت که هیچ‌کس نمی‌توانست آن را پیش‌بینی کند.

 

[BAD_GRIL]

صبح دل‌انگیزی نبود. خورشید، که در افق به زحمت خود را از میان ابرها بیرون می‌کشید، در حال سعی کردن برای روشن کردن آن فضای ساکت و سرد بود. اما هیچ‌چیز در این دنیای تاریک، قادر به روشن کردن دل‌های آن‌ها نبود. از شب گذشته تا این لحظه، هر لحظه پر از تنش و کشمکش‌های درونی بود. انتخاب‌هایی که از دل هر لحظه بیرون می‌آمدند، بر دوششان سنگینی می‌کردند.
درختان خشکیده و ساقه‌های خمیده‌ی گیاهان در اطراف قلعه، همچنان در سکوتی تلخ ایستاده بودند. هیچ صدایی جز صدای قدم‌های آنها در این دنیای بی‌رحم شنیده نمی‌شد. گویی هیچ‌چیز نمی‌توانست این فضا را تغییر دهد، مگر خود آن‌ها.
آنجلا، که همچنان در کنار او ایستاده بود، نگاهش را به افق دوخته بود. این نگاه دیگر آن نگاه سرد و بی‌تفاوت گذشته نبود. در آن نگاه، چیزی تغییر کرده بود. چیزی عمیق‌تر و پیچیده‌تر از آنچه که او بتواند بیان کند.
-ما به جایی رسیده‌ایم که دیگر نمی‌توان به عقب برگشت.
صدای آنجلا، که این بار خالی از تردید بود، در فضا پیچید.
-ما به جایی رسیده‌ایم که دیگر نمی‌توان به عقب برگشت.
رایان به آرامی به سمت آنجلا برگشت. قلبش، که از ترس و اضطراب پر شده بود، اکنون آرام‌تر از قبل می‌تپید. شاید برای اولین بار در این مسیر پر از پیچیدگی و ابهام، فهمیده بود که تنها چیزی که می‌تواند او را از این دنیای تاریک نجات دهد، اعتماد به این رابطه است. صدای رایان به سختی از میان لبانش بیرون آمد، صدایی که هنوز هم پر از تردید بود.
- من نمی‌خواهم از تو جدا شوم.
آنجلا به او نگاه کرد و سپس آهسته پیش قدم شد. دستانش را دراز کرد و دست او را گرفت. این بار هیچ چیزی از ترس و شک در دل آن‌ها نبود. فقط عشق بود که به آنها قدرت می‌داد.
- ما دیگر نمی‌توانیم از هم دور شویم.
این جمله از دل آنجلا بیرون آمد، گویی که برای نخستین بار از قلبش بیرون می‌ریخت. آن‌ها به هم نگاه کردند، هر دو به آرامی نفس کشیدند. در این لحظه، هیچ‌چیز برای آن‌ها مهم نبود جز این که در کنار هم باشند، حتی اگر جهان پیرامونشان در آستانه فروپاشی بود. گذشته‌شان، تصمیماتی که گرفته بودند، همه‌چیز برای آن‌ها تغییر کرده بود. حالا، تنها چیزی که می‌خواستند، این بود که در این لحظه با هم باشند. اما همان‌طور که احساساتشان به اوج می‌رسید، صدای قدم‌های سنگین از دور به گوش رسید. آژیرهایی در دل قلعه به صدا درآمدند، گویی که چیزی در حال نزدیک شدن به آن‌ها بود. دشمنی که همیشه در دوردست‌ها در کمین بود، حالا به نزدیکی‌شان آمده بود.
- آن‌ها آمده‌اند.
این جمله با صدای لرزانی از دهان آنجلا بیرون آمد. رایان به دقت به اطراف نگاه کرد. در دل تاریکی، سایه‌هایی بزرگ‌تر از آنچه که می‌توانست تصور کند، در حال نزدیک شدن بودند. دیگر هیچ‌چیز به آرامش نخواهد رسید. اکنون، آن‌ها باید با تهدیدات بیرونی روبرو می‌شدند. رایان به آنجلا گفت، اما این بار هیچ تردیدی در صدایش نبود.
- حالا وقت تصمیم‌گیری است.
دست‌هایشان همچنان در هم فشرده بود. هیچ‌چیزی نمی‌توانست این ارتباط را قطع کند، حتی در این دنیای پر از تهدیدات و خطرات. آن‌ها، حالا آماده‌ی نبرد بودند. نبردی که نه تنها برای زندگی، بلکه برای آن چیزی بود که در دلشان می‌جوشید. برای عشق، برای بقای رابطه‌ای که در این دنیای تاریک و بی‌رحم، همچنان زنده بود؛ و آن‌ها با دلی پر از عزم، قدم به قدم به سوی تهدیدات پیش می‌رفتند. این بار، تنها چیزی که برای آن‌ها باقی مانده بود، یکدیگر بود.

 

[BAD_GRIL]

در تاریکی شب، وقتی قدم‌هایشان بر زمین سرد قلعه می‌خورد، هیچ چیزی جز صدای نفس‌های پر شتابشان در فضا طنین نمی‌انداخت. آن‌ها در دل تهدیدات بی‌پایان، در جستجوی راهی برای نجات بودند. دنیای اطرافشان پر از فریب و دروغ بود، اما در این لحظه تنها چیزی که برای آن‌ها واقعی به نظر می‌رسید، عشق و ارتباطی بود که در دل‌هایشان جوانه زده بود.
آنجلا دستش را فشرد و به او نگاهی عمیق و قاطع انداخت. این نگاه دیگر هیچ‌گونه شک و تردیدی در دلش باقی نمی‌گذاشت. در این دنیای پر از تاریکی، در این قلعه که دیگر از هرگونه زندگی خالی شده بود، تنها چیزی که برایشان مهم بود، یکدیگر بود. صدای آنجلا پر از عزم و اراده بود.
- ما باید با آن‌ها مقابله کنیم.
رایان سرش را تکان داد و با نگاهی به اطراف، در دلش تصمیم بزرگی گرفت. گذشته دیگر هیچ‌گونه معنایی نداشت. اکنون، این زمان بود که باید به ایستادگی ادامه می‌دادند. چیزی که از ابتدا در دل هر دو بود، اکنون به یک ایمان راسخ تبدیل شده بود. رایان با صدای آرامی گفت، اما کلماتش همچنان پر از احساس بود.
- ما همیشه با هم خواهیم بود. هیچ‌چیز نمی‌تواند ما را از هم جدا کند.
آنجلا برای لحظه‌ای در سکوت ایستاد و به او نگریست. انگار از درونش شعله‌ای روشن شده بود که به او قدرت می‌داد. هرچند در این دنیای بی‌رحم، هیچ چیز قطعی به نظر نمی‌رسید، اما چیزی در نگاه آنجلا بود که به او اطمینان می‌داد که در کنار هم، می‌توانند با هر تهدیدی مقابله کنند.
- من نمی‌خواهم به گذشته بازگردم. گذشته من، گذشته ما، در تاریکی محو شد.
این کلمات از لبان آنجلا بیرون آمد.
_ اما چیزی که امروز هستیم، قدرت و سرنوشت ماست.
همزمان با این سخنان، صدای قدم‌هایی که از دور به گوش می‌رسید، پررنگ‌تر شد. آن‌ها می‌دانستند که لحظه‌ی بزرگ فرا رسیده است. دشمن نزدیک‌تر از همیشه بود. اما دیگر هیچ‌چیز نمی‌توانست آن‌ها را بترساند.
در دل شب، وقتی آژیرها بلندتر شدند و سایه‌ها به واقعیت تبدیل شدند، آن‌ها آماده بودند. حتی اگر این آخرین نبردشان بود، حتی اگر با خطر مرگ روبرو می‌شدند، دیگر هیچ چیزی نمی‌توانست آن‌ها را از هم جدا کند.
_ ما باید از اینجا برویم.
صدای آنجلا تیز و قاطع شد.
_ زمان جنگ فرا رسیده است.
دست در دست هم، آن‌ها از دروازه‌های قلعه عبور کردند. در این لحظه، نگاه‌هایشان نه تنها پر از عزم و اراده، بلکه پر از احساسات عاشقانه‌ای بود که هیچ‌چیز نمی‌توانست آن‌ها را از بین ببرد.
دشمن در حال نزدیک شدن بود، اما آن‌ها با قلب‌هایی پر از عشق و امید به پیش می‌رفتند. حتی در دل تاریکی، حتی در دنیای وحشت و تهدید، آن‌ها به یکدیگر ایمان داشتند. آینده برایشان مبهم بود، اما در دل هر دوی آن‌ها چیزی روشن‌تر از هر چیزی وجود داشت.
یکدیگر.

 

[BAD_GRIL]

چشمانش در میان تاریکی شب، به افق دوردست خیره بود. صدای وزش باد در میان درختان و شکننده‌ی اطراف قلعه، بیشتر شبیه به ناله‌ای از دل تاریخ بود. دنیای اطراف‌شان در سکوتی مرگبار فرو رفته بود، اما در دل آن سکوت، قلب‌هایشان همچنان با شجاعت می‌تپید.
آنجلا در کنار او ایستاده بود، دستانش هنوز در دستان او فشرده بود، گویی که هیچ چیزی نمی‌توانست این پیوند را بشکند. گذشته‌ها، همه در خاطراتشان گم شده بود. تنها چیزی که اکنون اهمیت داشت، آینده‌ای بود که باید برای خود می‌ساختند. رایان به آرامی گفت، صدایش در میان وزش باد محو می‌شد.
_ اگر قرار باشد در این دنیای تاریک، به کسی اعتماد کنم، تویی.
آنجلا به او نگاه کرد و لبخندی زد. لبخندی که دیگر در آن هیچ ترسی نداشت. فقط نگاه‌هایی که می‌توانستند از دل تاریکی عبور کنند و به روشنایی برسند. این نگاه دیگر فقط به معنای اعتماد نبود، بلکه به معنای یک عشق نهادینه شده در دل‌هایشان بود.
_ و من هم، همیشه در کنار تو خواهم بود.
این کلمات از دل آنجلا بیرون آمد، صدای او پر از تعهد بود.
با قدم‌های آرام، در میان خرابه‌های قلعه پیش می‌رفتند. هر لحظه احساس می‌کردند که در آن لحظه‌های پر از سکوت و ترس، تنها یکدیگر را دارند. دشمن هنوز در آن نزدیکی بود، ولی آن‌ها به نوعی به هم وابسته شده بودند که هیچ‌چیز نمی‌توانست بین‌شان فاصله بیاندازد. رایان با لحنی سرشار از تردید پرسید.
_ آنجلا، فکر می‌کنی هنوز فرصتی برای فرار داریم؟
آنجلا به او نگاهی کرد، لبخندی که بر لبانش نقش بسته بود، به نظر می‌رسید که بیشتر از همیشه مصمم است.
_ فرار؟ نه، ما چیزی برای فرار نداریم. این جنگ است که باید در آن پیروز شویم.
صداهای قدم‌های نزدیک‌تر، هر لحظه بلندتر می‌شد. دشمنان، که از هر گوشه‌ی قلعه ظاهر می‌شدند، هیچ‌گاه از هیچ فرصتی برای شکست آن‌ها غافل نمی‌ماندند. اما در دل آن‌ها، این پیوندی که با هم داشتند، به نوعی سپری در برابر هر خطری تبدیل شده بود.
آن‌ها ایستادند و با هم نگاهی به جلو انداختند. آنجلا دست او را فشرد و گفت:
_ آیا آماده‌ای؟
او تنها سرش را به نشانه‌ی تایید تکان داد. در دلش چیزی به شدت می‌تپید. دیگر ترسی از مرگ نداشت. دیگر ترسی از تهدیدات بی‌پایان نداشت. آن‌ها با هم بودند و این مهم‌ترین چیز بود.
در همان لحظه، صدای برخورد شمشیرها به هم از دور به گوش رسید. نبردی در پیش بود. نبردی که دیگر تنها درباره‌ی بقا نبود. این نبرد، نبردی بود که برای چیزی بزرگ‌تر از خودشان می‌جنگیدند. برای عشق، برای یکدیگر، برای آنچه که در دل‌شان روییده بود.
و آن‌ها، با قلب‌هایی پر از ایمان و دست‌هایی که هیچ‌گاه از هم جدا نمی‌شدند، به پیش رفتند. در دل تاریکی، جنگ آغاز شد.
این نبرد دیگر چیزی نبود که تنها با شمشیر و قدرت فیزیکی برنده شود. این نبرد، نبردی بود برای روح و قلب. برای عشقی که از دل تمام تاریکی‌ها بیرون آمده بود و هر لحظه به سوی روشنایی گام برمی‌داشت.
آن‌ها آماده بودند برای هر چیزی که پیش رو داشت.