انتشاریافته دلنوشته پایان بی‌کرانه | آقازاده

نام اثر: پایان بی‌کرانه

نویسنده: آقازاده
ژانر: تراژدی
مقدمه:
به سمتت می‌آیم؛ ولی گویا فراری شده‌ای!
نزدیکت می‌شوم، دورتر می‌شوی
عاشقت می‌شوم، سنگ‌تر می‌شوی
پایانت کجاست؟
ای بی‌کرانه نامهربان!

 

[Romanik Bot]

به نام خداوند دل‌های پاک

سلام خدمت شما دل‌نویس عزیز!
متشکریم از شما برای انتخاب انجمن رمانیک جهت انتشار آثار ارزشمندتان.

خواهشمندیم قبل از شروع کردن نگارش دلنوشته‌تان، قوانین مذکور در تاپیک زیر را با دقت مطالعه فرمایید!
[قوانین و مراحل ایجاد تاپیک دلنوشته]

پس از ارسال حداقل ده پارت از دلنوشته خود، می‌توانید طبق قوانین تاپیک زیر برای اثر خود درخواست جلد دهید.
[درخواست جلد برای دلنوشته]

پس از اتمام نگارش، برای درخواست نقد و تعیین سطح اثرتان، از طریق لینک زیر اقدام کنید.
[درخواست نقد و تعیین سطح دلنوشته]

پس از رفع ایرادات گفته شده توسط منتقد، جهت بررسی دوباره و تعیین سطح مجدد اثرتان از طریق لینک زیر اقدام کنید.
[تعیین سطح مجدد دلنوشته]

پس از اتمام نگارش دلنوشته، می‌توانید از طریق لینک زیر برای صوتی کردن دلنوشته خود اقدام کنید.
[درخواست صوتی شدن دلنوشته]

پس از اتمام نگارش دلنوشته، در تاپیک زیر اعلام کنید.
[اعلام پایان نگارش دلنوشته]

پس از اعلام اتمام نگارش برای ویراستاری و ارسال اثر شما روی سایت، طبق موارد گفته شده در لینک زیر اقدام کنید.
[درخواست ویراستاری دلنوشته]

جهت انتقال اثر به متروکه و یا بیرون آوردن اثر از متروکه، از طریق لینک زیر اقدام کنید.
[انتقال و بیرون آوردن دلنوشته از متروکه]


متشکریم از حضور گرم و همکاری شما در انجمن رمانیک!

|مدیریت تالار ادبیات انجمن رمانیک|​

 

[رهایش]

دوستت دارم عزیزم!
برایم شده‌ای ستاره،
هر روز دلم خوش است با تو‌...
نمی‌بینی و این شده بهانه!
بهانه‌ای برای بی‌قراری،
بهانه‌ای برای بغض بی‌اشک،
بهانه برای دل کوچک،
بهانه برای عشق بی‌رحم!
سمت نگاهت می‌روم،
سمت بی‌کرانه‌هایت.
فکر من در پی این است،
پایان بی‌کرانه‌ات به کدام صراط است؟

 

[رهایش]

گاهی حس می‌کنم، از همان اول بود حکم جدایی!
از همان‌جا که سیب درخت ممنوعه رفت در دست حوا،
خدا حکم جدایی را داد!
ولی بی‌عدالتی بود...
دیگری عیش و نوش کرد؛
ما شدیم مجرم دنیایش!

 

[رهایش]

شب‌هایم شده پاسوز دیارت!
دل من خون نگاه آخرینت!
کاش می‌شد که دوباره تو را ببینم،
یک‌لحظه میان دریای چشمانت بمیرم!
این روزها برایم سخت می‌گذرد،
گویا بدون تو مرداب هم دلش گیر است!
نگاهی کن از آن بالا به رویم،
که به جان خودت قسم،
دلتنگ نگاهم!

 

[رهایش]

گفتا دوستت دارم؛
گفتم نشانه‌ای دِه!
گفتا نشان زیاد است؛
گفتم بهانه‌ای‌ ده!
دلم تنگ یه آغوش،
دل او در پی افسوس...
فرق من با او همان بود؛
من پی عشق و بهانه،
او پی بی‌کرانه!
تا که پیدا شد مکانش،
رفت و ماند خاطراتش...

 

[رهایش]

دنیا جدیداً فاز مخالف می‌زند؛
گویی او هم فهمیده قدرتش بیش از آدمیان است!
او ساز می‌زند و رقاص، می‌رقصاند.
انصاف نیست؛
انصاف نیست مجرم کس دیگری باشد،
محکوم شخص دیگری!
و اصل ماجرا آن‌جاییست که بی‌گناه سرش بالای دار هم می‌رود!
به آسمان نگاه می‌کنم، آخر فریاد می‌کشم:
- تنها بگو تا بی‌کرانه‌ات چندی مانده؟

 

[رهایش]

سخت است؛
سخت است بدانی می‌رود و دلبسته شوی!
بدانی سنگ است و نرم شوی،
بدانی عاشق است و مجنون شوی... .
گاهی باید قبول کرد!
چشم بست،
آه کشید،
تقدیر را نشانه گرفت
و به ساز روزگار رقصید.

 

[رهایش]

می‌دانی جهانم به چه روز است؟!
دریای نگاهم چه طوفانی است؟!
می‌دانی قلبی نمانده برای تپیدن؟!
کدام از هزار می‌دانی را می‌توانی پاسخ دهی؟
امّا...
من می‌توانم‌ برایت تمامی می‌دانی‌هایت را بازگو کنم!

 

[رهایش]

می‌خواهم فریاد بزنم؛
امّا مهر سکوت بر رویش می‌زنند!
گویا محکوم به سکوتی نفرت‌انگیز گشته‌ام؛
ولی به کدام جرم؟
شاید به همان جرم‌های ناکر‌ده‌ای که روزگار قاضی‌اش بوده.

 

[رهایش]

دادگاهی که روزگار قاضی‌اش باشد،
حکمش جدایی است!
مجرمی که جرمش عاشقی باشد،
حکمش تنهایی است!
عدالت دنیا این است؛
روزگار قاضی خواهد بود و حکمش،
بی‌عدالتی!