انتشاریافته دلنوشته سنجابک | نفس (nfs_nm)

به نام آفریدگار عشق=)
​

نام اثر: سنجابک
نویسنده: نفس (nfs_nm)
ژانر: عاشقانه
طراح: @naf.as.o.o
منتقد: @لیانا رادمهر
مقدمه:
عشق‌های بی دلیل زیباترند!
ماندگارتر، عمیق‌تر
عشق‌های بی دلیل پر حجم‌ترند
آن‌قدر که تمام قلبت را پر می‌کنند و
تمام غم‌ها و آدم‌های اضافی را دور می‌ریزند!
عشق‌های بی دلیل، طوفان‌اند؛
همه چیز را جمع می‌کنند و می‌برند و
هیچ چیز جز ردپایشان را در قلبت جا نمی‌گذارند و همان ردپا، آن‌چنان مجنون و ویرانت می‌کند که تو می‌مانی و احساسی که تا ابد تو را پایبند کرده!

 

[DELVIS♧]

در حصار بغل مردانه‌اش،
درست وسط آغوش گرم و پر از محبتش،
امنیت را حس کردم.
او که هوایم را داشت،
دیگر چه نیازی بود به قوی بودن؟
او مراقبم بود،
من هم فقط مراقب او بودم.

 

[DELVIS♧]

حال خوب داد و حال خوب دادم.
از این همه امنیت و آرامش،
چنان اعتمادی در وجودم ریشه کرد که همان شب اول، قلبم را به او سپردم
و وای از این امانتی بزرگ و حساسم که به دستش دادم!
دلم را پیش او به امانت گذاشتم تا هوایش را داشته باشد.
وای از اویی که خیانت در امانتم کرد!
دل کوچکم را میان اقیانوس بی پایان محبتش غرق کرد و به تاراج برد.

 

[DELVIS♧]

نفسی را که کم آمده بود قوت داد!
جان داد به تنم و محبتش مثل گرد جادویی پریان،
پیرزن هفتاد ساله‌ام را جوان کرد!
اما قبل از همه‌ی این‌ها،
شاید روزها و ماه‌ها قبل‌تر،
بی‌دلیل در دلم جاگیر شد و
به خدا که عشق‌های بی‌دلیل زیباترند!

 

[DELVIS♧]

احساسی که بی دلیل به جانم افتاده بود،
زنجیری شد و دست دلم را به دست دلش وصل کرد.
پایبند شدم!
قسمِ ماندن خوردم به جان اویی که قسمِ آخرم بود،
او هم عهد ماندن بست و
جان من به فدای او و معرفتش!

 

[DELVIS♧]

شبی که آمد، چشم‌هایش لبالب از اشک بود!
پر از بغض،
پر از فریادها و دردهای دفن شده در س*ی*نه...
دردمان مشترک بود!
برای من، جانم بود که می‌خواست تنهایم بگذارد،
برای او، تکه‌ای از روحش!
عزیزترین‌مان قصد رفتن کرده بود و
ما هر دو از غصه جان می‌دادیم... .

 

[DELVIS♧]

از درد رفتن تکه‌ای از روحش برایم گفت
و بی‌خبر بود از خودش که تکه‌ای از روح من شده بود!
پاره‌ی تنم شد
و عزیزکرده‌ی دربار قلبم.
رفاقت‌مان طولی نداشت؛
اما عمق داشت و
این درخشش گوهر پنهان شده‌ی در وجودش بود
که مرا چون مجنون به پی مهربانی لیلی‌وارش می‌کشید... .

 

[DELVIS♧]

مخفف اسمش معنی می‌شد آسمان!
خودش هم درست مثل آسمان بود،
آسمانی صاف، بدون ابرهای بدی و پلیدی و خالی از ستاره‌های اضافه!
فقط ماهِ خوش قلبیِ کامل و درخشانی میانش بود که نورش تمام شهر را روشن می‌کرد... .

 

[DELVIS♧]

معجزه‌ام به غم از دست دادن تکه‌ای از روحش آمد
و من رویایی محال در سر پروراندم.
رویای این‌که روزی،
من هم تکه‌ای دیگر از روحش شوم!
رویایی که فقط در خواب‌های شبانه‌ام
برایم معنا پیدا می‌کرد و ملموس می‌شد.

 

[DELVIS♧]

خواسته‌ی زیادی بود؟!
من فقط می‌خواستم سهمم از زندگی
عزیز شدن برای اویی باشد که دلیل نفس‌هایم بود.
میان آرزوهایم، بی‌هوا سنجابک لقبم داد!
اسمی که هیچ کسی جز خودش مرا به آن نخوانده بود.
راست می‌گفتند کسی که دوستت دارد،
لقبی به تو می‌دهند که هرگز کسی جز او به تو این لقب را نداده؟!

 

[DELVIS♧]

سنجابکش بودم!
و منِ بی ارزش،
منی که چون سنجابی کوچک
در جنگل دنیایش گم و پنهان بودم را
چه به تکه‌ای از روح شدن؟!
کوچک‌تر از آنی بودم که آن‌طور که رویایم بود در دلش جا باز کنم.