حکیم الیاس بن یوسف بن زکی بن موید نظامی گنجوی، از استادان بزرگ سخن و از ارکان شعر فارسی است. تولد وی در شهر گنجه می باشد که سال ۵۳۰ هجری قمری در حوالی آذربایجان بوده است. نظامی قسمت بزرگ عمر خود را در وطن خود گنجه صرف کرد و در همان جا به کسب علوم و فنون علم پرداخت و تنها یک سفر کوتاه به دعوت قزل...

سبزه زهرآگین ولی زیبا بُوَد در پاییز گاوها حین چرا در آنجا نرم نرمک سَم به جسم خویشتن اندرکنند گل حسرت آبی و یاسی رنگ گل دهد در آنجا، چشم‌های تو به رنگ آن گل نیلگون همچو کبودی شان اند و به ماننده‌ی این پاییزاند ذره ذره می‌شود مسموم بهر چشم‌هایت عمر من کودکان مدرسه سر می‌رسند با غوغا...

به باغ عشق رفتم و آن‌چه را که هرگز ندیده بودم، دیدم: کلیسای کوچکی بر گستره ای سبز که در گذشته زمین بازی ام بود و درهای کلیسا بسته بود و بر سر درش نوشته بودند: “مبادا چنین و چنان کنی!” پس به باغ عشق برگشتم آن‌جا که هزاران گل خوشبو روییده بود و دیدم که پُر از گور بود و به‌جای گل‌ها، سنگِ...

خنده‌هایت به گلی تازه شباهت دارد که از آرامش ِ معشوق حکایت دارد تاب گیسوی نگارین تو در دستانم از تقلای دلی خسته شکایت دارد تا که در قرص مَهت می‌نگرم بی‌تابم نیک، چشمت به غم ِ عشق عنایت دارد در خیالات به اندوه ِ جهان می‌خندم چون شکرخند ِ تو اعجاز ِ سرایت دارد یک طرف لشگر گیسو ، طرفی خیل مژه...

دلم درگیر غمها شد.. چه‌ حال مبهمی دارم به‌روی‌ چشمِ‌ خشکیده‌ پریشان‌ شبنمی‌ دارم بریدم ازهمه دنیا به آدمها امیدی نیست میان قلب‌ سرگردان چه‌ سوزان عالمی دارم اگر شعر و غزلهایم نماد غصه و درد است برای حزن احساسم دلیل محکمی دارم *رفیقان‌یک‌به‌یک رفتند مرا درخود رها کردند* به لطف نارفیقانم دگر...

دیشب نفسم بوی تو بود و تو نبودی دل م×س×ت سر کوی تو بود و تو نبودی از حنجره ی عشق صدای تو شنیدم گوشم به هیاهوی تو بود و تو نبودی بر شاخه ی گل‌بوته ی تن تا نفسی داشت دل قمری یاهوی تو بود و تو نبودی بر گونه ی من گرد غریبانه مهتاب آمیخته با بوی تو بود و تو نبودی وقتی غزل چشم سیاه تو سرودم شب مطلع...

عشق تو ز خاص و عام پنهان چه ڪنم دردے ڪه ز حد گذشت درمان چه ڪنم خواهم ڪه دلم به دیگرے میل ڪند من خواهم و دل نخواهد اے جان چه ڪنم؟!... #ابوسعید_ابوالخیر

یک امشبی که توئی در برابرم سرمست گمان مبر که خبر از وجود خویشم هست نشسته ای تو، من و شمع ایستاده بپای تو م×س×ت باده و من م×س×ت چشم باده پرست قسم بجان تو کز جان و از جهان برخاست هر آنکه یک نفس از روی عیش با تو نشست #میرزا_حبیب_خراسانی

از آنجا که هیچ کمکی وجود ندارد، بیاید همدیگر را ببوسیم و همکاری کنیم و من خوشحالم، که با تمام وجودم خوشحالم، به این دلیل که من خودم به راحتی می‌توانم آزاد باشم بیایید با هم برای همیشه دست بدهیم پیمان‌ها را فسخ کنیم و هر زمان که دوباره یکدیگر را ملاقات کردیم گویی به نظر رسد که هیچگاه...

. احاطه کرده شهـر را ، شعاعِ مهربانی ات نمیشود کمی کم از ، علاقـه ی نهانی ات حواس‌‌پرتِ من چرا، برای من نمیشوی؟ که‌طاق گشته طاقت‌از،نبودِ هر زمانۍات نگاهِ دیگـری مـرا ، نمی گرفت، بعدِ تـو بیـا مرا خراب کن ، بـه آبِ ارغـوانی‌ ات اگر به خِلسه می بّرد ، شبی مرا نگاهِ تـو هـزار ناز می‌ کند ، بـه...

چشمان تو چندان ژرف است که چون برای نوشیدن به سوی‌اش خم شدم همه‌ی خورشیدها را در آن جلوه‌گر دیدم و همه‌ی نومیدان به قصد مرگ خود را در آن پرتاب کرده‌اند چشمان‌ات چندان ژرف است که من در آن حافظه‌ی خود را می‌بازم چشمان تو گویی در سایه‌ی پرندگان اقیانوسی است درهم‌آشفته سپس ناگهان هوای دلپذیر آغاز...

نمی‌خواهم بر لب‌هایت بمانم در لاله‌ی گوش‌ات سنگر بگیرم و در جنگل موهایت سرگردان شوم و نه از کوه بینی‌ات اسکی کنم در سرپناه مژه‌هایت قهوه بنوشم و در آبی چشمان‌ات دست‌وپا بزنم حتی بر گونه‌هایت برقص‌ام از زبان‌ات شیرجه بزنم و بر دندان‌هایت فرود بیایم یا در آب بزاق بروم اما از چین‌وچروک‌هایت راهی...

در پهنه گیتی هیچ عشقی سعادتمند نیست با من از عشقی سخن بگوی که با تلخی‌ها درنیامیخته باشد عاشق را از پای درنیاورده و زار و رنجور نکرده باشد عشقی که با آب دیده آبیاری نگردیده باشد زیرا که در پهنه گیتی هیچ عشقی سعادتمند نیست عشق ما نیز اینگونه است اما هرچه باشد این عشق عشق ماست

مرا چه سود که تو عاقل باشی ؟ زیبا باش و محزون باش اشک بر زیبایی چهره می‌افزاید چون رود که بر منظره توفان گل‌ها را طراوت می‌بخشد دوست می‌دارمت آن‌دم که نشاط از چهره‌ی گردآلوده‌ات رخت می‌بندد آن‌دم که غرق در کین می‌شود دل‌ات و سایه‌ی هولناک گذشته بر امروز تو بال می‌گستراند دوست می‌دارمت آن دم کز...

ما که عشق آشناییم از یادت نبرده‌ایم تو هم از یادمان مبر جز تو در عرصه‌ی خاک کسی نداریم مگذار سرد شویم هر روز و از هرکجا که شد نشانه‌ای از حیات به ما ده دیرتر از کنج بیشه‌ای در جنگل خاطره‌ها ناگهان پیدا شو دست به‌سوی ما دراز کن و نجات‌مان بده

مرا به خاک نسپارید بسوزانید شاعری که چون من در همه‌ی مدت زندگانی‌اش سوخته باید چنان بمیرد که زندگی کرده است باید پیکرش در میان شعله‌ها همراه با آخرین تشنج درهم‌بپیچد مرا به خاک نسپارید بسوزانید نمی‌خواهم که در تابوتی زندانی شوم اما می‌خواهم آتش مرا به همراه برد می‌خواهم که آتش با هجومی مرا از...

کارِجان را تن ندادم ، روزگار از دست رفت دست در کاری نزد دل، تا که کار از دست رفت عمر در بیهوده شد صرف و نشد کاری تمام روزگارِ دل سَر آمد ، روزگار از دست رفت گوش بر گُلبانگِ بلبل تا نهادی ، گُل گذشت چشم تا بر گل گشادی ، نوبهار از دست رفت با دلم کردم قرارِِ آنکه باشم برقرار چون به کوی او رسیدم...

هم بر همه آشکارا ،هم برهمه ای پنهان یک بارخداوندی صد بار دگر شیطان با ساز تو رقصیدم ازهر طرف گفتی هم خوی مسلمانی ، هم کافر بی ایمان از چشم تو برپایم ،از عشق تو ویرانه هم جانی و هم مرهم ،هم درد بی درمان با این دورنگی ات،یک سو نمی مانی هم قاصد گرگانی هم دوست سگ چوپان از دام بلا جستم ،در...

شده یک عمر شوی در ب در آغوشی یاکه در کنج دلت؛ عشقش نکند خاموشی شده هرلحظه دلت هوای جسمش بکند یااکه این شعله توراسرببرد؛ عالمی از بی هوشی

ترسم که اشک در غم ما پرده در شود وین راز سر به مهر به عالم سمر شود گویند سنگ لعل شود در مقام صبر آری شود ولیک به خون جگر شود خواهم شدن به میکده گریان و دادخواه کز دست غم خلاص من آن جا مگر شود از هر کرانه تیر دعا کرده‌ام روان باشد کز آن میانه یکی کارگر شود ای جان حدیث ما بر دلدار بازگو...