ماشین که رسید سریع نشستم و به راننده گفتم:
- Airport. (فرودگاه.)
تارسیدن به فرودگاه فقط گریه کردم و دلم سوخت برای اینهمه تنهایی و بدبختیم. پیاده شدم. چمدونم رو توی دستهای سردم فشردم و خودم رو به سالن رسوندم. به سمت باجه رفتم و با بغض گفتم:
- Madam, give me a ticket to Iran. (خانوم بهم یه بلیط برای ایران بدین.)
دخترجوون بهم نگاه کرد. چشمهاش گشاد شد و گفت:
- ?!Are you coming to get a ticket now (الان اومدی بلیط بگیری؟!)
باالتماس نگاهش کردم.
- Please fix it for me. Please! (ازت خواهش میکنم واسم درستش کن... لطفا!)
دختر ل*ب برچید و گفت:
- Let me see what I can do for you. (بذار ببینم چیکار میتونم بکنم برات.)
توی اون لحظه از ته دل خدا رو شکر کردم و برام مهم نبود نگاههای ترحمآمیز و دلسوزانهی اطرافیانم. من فقط میخواستم از اون کشور فرار کنم. برام فقط این مهم بود و نه چیزی بیشتر.
- We have it for 5 am, do you want it? (برای ساعت پنج صبح داریم میخوای؟)
چارهای نداشتم، مجبور بودم. نگاهم روی ساعتم رفت که دو و سی دقیقه بامداد رو نشون میداد.
- Yes, it`s ok. (بله، خوبه.)
بلیط رو که بهم داد خودم رو به سمت بوفهی کنار فرودگاه کشوندم و آبمیوهای خریدم، چون سرم به شدت درد میکرد و چشمهام قرمز شده بود. روی صندلی نشستم و با بغض آبمیوه رو خوردم و دعا کردم هرچه زودتر ساعت پنج برسه تا برم کشور خودم.
ساعت به کندی در حرکت بود و این منو عصبیتر میکرد، اشکهام تمومی نداشت و دلم برای اون همه خاطرهام باهاش تنگ میشد. وقتی به یاد عشقم بهش که تازه توی دلم جوانه زده بود میافتادم، دلم بیشتر میسوخت. حالا باید تبدیلش میکردم به نفرت.
دستهام رو جلوی صورتم گرفتم و از ته دلم زار زدم و از خدا خواستم بهم صبر بده تا بتونم با این خی*ان*ت بزرگ و این غم فاحش کنار بیام. صحنهها مدام جلوی چشمم درحرکت بود و من دلم میخواست میتونستم از ته دلم فریاد بزنم و جیغ بکشم، ولی نمیشد و مجبور بودم از درون فریاد بزنم. تنها راه خالی کردن وکم کردن غمم، اشکهام بود که از وقتی از ویلا بیرون اومده بودم تا الان تمومی نداشت.
عقربهها روی سه و چهل دقیقه ضربه زد و من با خستگی و سردرد بدی که داشتم، منتظر به ساعت خیره بودم. جمعیت زیادی توی فرودگاه نبودن و اندک آدمی حضور داشتن. همه با نژادهای مختلف بودن و دریغ از یه همدرد.
موبایلم زیاد شارژ نداشت برای همین پرتش کردم توی کیفم و با پام روی رمین ضرب گرفتم. چشمهام رو بستم. باورم نمیشد فرهاد با من اینکار رو کرده باشه. منی که اونهمه دوستش داشتم و برای خوشحالیش تلاش کردم. صدای پسر مدام توی سرم اکو میشد: «اون همیشه عاشق آرالیا بود بانو.»
درسته. من خیلی احمق بودم که خیال میکردم الان که ازدواج کردیم گذشته رو رها میکنه. اون هنوز توی گذشتهاش مونده بود، چون ازدواج با من به خواستهی خودش نبود و برخلاف میلش بود. از کجا معلوم نمیخواسته با آرالیا ازدواج کنه و با وصیت پدر و عمو مجبور شده از آرالیا کناره بگیره، برای همین هم از من متنفر بوده؟
بغضم سهمگینتر شد که صدای بلندگوهای داخل فرودگاه اعلام پرواز کرد. حس کسی رو داشتم که بعد از سالها از زندان آزاد شده. سریع چمدونم رو برداشتم و به سمت هواپیما دویدم.
***
بارسیدن به فرودگاه ایران از ته قلبم خوشحال شدم، ولی بغض هنوزم توی گلوم بیداد میکرد و مدام دنبال راهی برای سرریز شدن میگشت. به شدت سردرد بودم.
بعد از تحویل چمدونم آژانس گرفتم و توی راه فقط به این فکر میکردم که کجا برم تا فرهاد نتونه من رو پیدا کنه و آدرسش رو نداشته باشه. با یادآوری مهدیس با دلگرمی به راننده آدرس رو دادم.
بهترین گزینه مهدیس بود. چون فرهاد نه ویلاشو بلد بود و نه زیاد مهدیس رو یادش میومد. چون من با تنها کسی که خیلی رفت و آمد داشتم دیبا بود، پس نمیتونست حالا حالاها پیدام کنه.
با رسیدن به ویلای مهدیس به سختی خودم رو کنترل کردم و بعد ازحساب کردن پول راننده، دستم رو روی آیفون فشردم. اینبار بدون پرسیدن در باز شد و من قدم توی باغ ویلا که بیشباهت به باغ ویلای فرهاد نبود، گذاشتم ودلم از الان تنگ شد برای تمام خاطراتی که باهاش داشتم.