ترسم که اشک در غم ما پرده در شود وین راز سر به مهر به عالم سمر شود گویند سنگ لعل شود در مقام صبر آری شود ولیک به خون جگر شود خواهم شدن به میکده گریان و دادخواه کز دست غم خلاص من آن جا مگر شود از هر کرانه تیر دعا کرده‌ام روان باشد کز آن میانه یکی کارگر شود ای جان حدیث ما بر دلدار بازگو...

از تو بگذشتم و بگذاشتمت با دگران رفتم از کوی تو لیکن عقب سرنگران ما گذشتیم و گذشت آنچه تو با ما کردی تو بمان و دگران وای به حال دگران رفته چون مه به محاقم که نشانم ندهند هر چه آفاق بجویند کران تا به کران میروم تا که به صاحبنظری بازرسم محرم ما نبود دیده کوته نظران دل چون آینه اهل صفا می...

بهت قول دادم فورا تمامش کنم. اما وقتی دیدم قطره‌های اشک از چشمانت فرو می‌غلتند دستپاچه شدم و آنگاه که چمدان‌ها را روی زمین دیدم فهمیدم که تو به این سادگی‌ها قابل کشتن نیستی تو وطنی تو قبیله‌ای تو قصیده‌ای پیش از سروده شدن تو دفتری تو راه و مسیری تو کودکی هستی تو ترانه‌ی ترانه‌هایی تو ساز و آوازی...

صاف و درد غنچه ای گفت به پژمرده گلی که ز ایام، دلت زود آزرد آب، افزون و بزرگست فضا ز چه رو، کاستی و گشتی خرد زینهمه سبزه و گل، جز تو کسی نه فتاد و نه شکست و نه فسرد گفت، زنگی که در آئینهٔ ماست نه چنانست که دانند سترد دی، می هستی ما صافی بود صاف خوردیم و رسیدیم به درد خیره نگرفت جهان، رونق من...

ای بس که شکست و باز بستم توبه فریاد همی کند ز دستم توبه دیروز به توبه‌ای شکستم ساغر امروز به ساغری شکستم توبه

هر که شد محرم دل در حرم یار بماند وان که این کار ندانست در انکار بماند اگر از پرده برون شد دل من عیب مکن شکر ایزد که نه در پرده پندار بماند صوفیان واستدند از گرو می همه رخت دلق ما بود که در خانه خمار بماند محتسب شیخ شد و فسق خود از یاد ببرد قصه ماست که در هر سر بازار بماند هر می لعل کز...

غزل شماره 490 دیوان حافظ : در همه دیر مغان نیست چو من شیدایی: در همه دیر مغان نیست چو من شیدایی خرقه جایی گرو باده و دفتر جایی دل که آیینه شاهیست غباری دارد از خدا می‌طلبم صحبت روشن رایی کرده‌ام توبه به دست صنم باده فروش که دگر می نخورم بی رخ بزم آرایی نرگس ار لاف زد از شیوه چشم تو مرنج...

« درختی در باغ هست که خیالاتم میوه داده نامی ندارد، اما من آن را درخت سکوت می‌نامم. آوازهای ناگفته در زیر برگ‌هایش جای دارد از آن خسته شده‌ام و خاموش، برگ‌ها را ناظر می‌دارم. بالاتر از شاخه‌ها، کفشدوزک‌ها پرواز می‌کنند آنان نماد امیدند، اما در من بیداری نمی‌آورند. اوقاتی هست که برگ‌های...

من پشیمان نیستم من به این تسلیم می‌اندیشم، این تسلیم دردآلود من صلیب سرنوشتم را بر فراز تپه‌های قتلگاه خویش بوسیدم. در خیابان‌های سرد شب جفت‌ها پیوسته با تردید یکدگر را ترک می‌گویند در خیابان‌های سرد شب جز خداحافظ،خداحافظ، صدائی نیست. من پشیمان نیستم قلب من گوئی در آنسوی زمان جاریست زندگی قلب...

گر شدی عاشق بدان دیوانه‌وارش بهتر است در قرار یار، عاشق بیقرارش بهتر است در عطش حالیست از آب گوارا بیشتر چشمهای م×س×ت خوب اما خمارش بهتر است گیسوانت را که چون دریاچه در موج آمده باز کن بر گرد گردن، آبشارش بهتر است دست در دستت نهادن، چشم در چشمت شدن چار فصل سال خوب اما بهارش بهتر است...

باز این چه شورش است که در خلق عالم است باز این چه نوحه و چه عزا و چه ماتم است باز این چه رستخیز عظیم است کز زمین بی‌نفخ صور خاسته تا عرش اعظم است این صبح تیره باز دمید از کجا کزو کار جهان و خلق جهان جمله در هم است گویا طلوع می‌کند از مغرب آفتاب کآشوب در تمامی ذرات عالم است گر خوانمش...

در ژرف تو آینه‌ای‌ست که قفس‌ها را انعکاس می‌دهد و دستان تو محلولی‌ست که انجماد روز را در حوضچه‌ی شب غرق می‌کند. ای صمیمی دیگر زندگی را نمی‌توان در فرو مردن یک برگ یا شکفتن یک گل یا پریدن یک پرنده دید ما در حجم کوچک خود رسوب می‌کنیم. آیا شود که باز درختان جوانی را در راستای خیابان پرورش دهیم و...

آن‌قدر به خودم گوش می‌دهم که رودخانه‌یِ گِل‌آلود زلال می‌شود کلمه‌ها برای بیرون‌آمدن بال‌بال می‌زنند پرنده‌ها تمامِ شاخه‌های دُور و برم را می‌گیرند. کلمه‌ها چیزی می‌خواهند پرنده‌ها چیزی و رودخانه آن‌قدر زلال شده که عزیزترین مُـرده‌ات را بی‌صدا کنارت حس می‌کنی چشم‌هایت را می‌بندی ، حرف نمی‌زنی ،...

دوست دارم با تو باشم چون هیچ وقت از با تو بودن خسته نمی شوم حتی وقتی با هم حرف نمی زنیم حتی وقتی نوازشم نمی کنی حتی وقتی در یک اتاق نیستیم باز هم خسته نمی شوم هرگز دلزده نمی شوم فکر کنم به خاطر این است که به تو اعتماد دارم

آغازین کتاب به نام خداوند جان و خرد کز این برتر اندیشه بر نگذرد خداوند نام و خداوند جای خداوند روزی ده رهنمای خداوند کیوان و گَردان سپهر فروزندهٔ ماه و ناهید و مهر ز نام و نشان و گمان برتر است نگارندهٔ بر شده پیکر است به بینندگان آفریننده را نبینی مرنجان دو بیننده را نیابد بدو نیز...

شعر مرغ دریا خوابید آفتاب و جهان خوابید از برج ِ فار، مرغک ِ دریا، باز چون مادری به مرگ ِ پسر، نالید. گرید به زیر ِ چادر ِ شب، خسته دریا به مرگ ِ بخت ِ من، آهسته. □ سر کرده باد ِ سرد، شب آرام است. از تیره آب ـ در افق ِ تاریک ـ با قارقار ِ وحشی‌ ِ اردک‌ها آهنگ ِ شب به گوش ِ من آید; لیک در...

شعر دل به لاله نرگس مخمور گفت وقت سحر که هرکه در صف باغ است صاحب هنریست بنفشه مژده‌ی نوروز می‌دهد مارا شکوفه را ز خزان وز مهرگان خبریست به جز رخ تو که زیب و فرش ز خون دل است بهر رخی که درین منظر است زیب و فریست جواب داد که من نیز صاحب هنرم در این صحیفه ز من نیز نقشی و اثریست میان آتشم و هیچگه...

شعر انتظار تمام ناتمام قصه‌ی مرا خط بزن بگو که باز بی امید دیدنت چه انتظار می‌کشد بگو نپرس حال من که دل‌خوشم به خاطرات نخوابمو به بغض شب، به گریه‌ای که پا به پات زدم در این زندگی، نمک به زخم عاشقم نگو که دیر آمدم، نگو که یک مسافرم بخواب و پاک کن دلت، ببخش به حس رفتنت منو بده به دست باد، نگاه...

شعر در وصف پدر گل محبتت از دل زند جوانه پدر چراغ دوستی ات گرم و جاودانه پدر قسم به عشق که هرگز نمی روی از یاد هزار سال اگر بگذرد زمانه پدر هنوز از اثر ب×و×س×ه های گرم لبت بُود به صورت و پیشانی ام نشانه پدر برای یافتنم کوچه کوچه می گذشتی چو می شدم قدمی دور از آشیانه پدر ز چهره با لب خندان خویش...

دیوان اشعار شهریار گذار آرد مه من گاهگاه از اشتباه اینجا فدای اشتباهی کآرد او را گاهگاه اینجا مگر ره گم کند کو را گذار افتد به جان ما یارب فراوان کن گذار آن مه گم کرده راه اینجا کله جا ماندش اینجا و نیامد دیگرش از پی نیاید فی المثل آری گرش افتد کلاه اینجا نگویم جمله با من باش و ترک...