مرا فراموش خواهی کرد از من جدا خواهی شد پس من را از غارم بیرون نکش عادت هایم را از من مگیر خصوصا عادتی که به تنهایی دارم را مى‌گویند که درد ‏آدم‌ها را بهم نزدیک مى‌کند ‏به من بگو ‏کدام‌مان شاد هستیم ‏که این همه از هم دور مانده‌ایم ؟ نه مرگ ، بی نفس ماندن است و نه زندگی ، تمامی نفس گرفتن بلکه...

ترانه ای که نخواهم سرود من هرگز خفته است روی لبانم ترانه یی که نخواهم سرود من هرگز بالای پیچک کرم شب تابی بود و ماه نیش می زد با نور خود بر آب چنین شد پس که من دیدم به رویا ترانه ای را که نخواهم سرود هرگز ترانه ای پر از لب ها و راههای دور دست ترانه ساعات گمشده در سایه های تار ترانه ستاره های...

مجالی گر بیفتد دستمان در،گاه تنهایی در آغوش تو خواهم خفت، اگر آغوش بگشایی جهانی جزوهِ غم داد به دست آرزو هایم تو استادم شو ،درس شادمانی ده بشیدایی گلوی شعرهایم را به حس تازه ای تر کن به حس تازه ای غیر از فراق و ناشکیبایی من از مِهر تو مرتاضم ،بجز باتو نمی سازم نه در بند تنی بودم ،نه پابند...

در راه دیروز به فردا زیر درختی فرود می آیم در سایه اش برای لحظه یی کوتاه از زندگیم اندیشه کنان به راه خویش اندیشه کنان به مقصد خویش اندیشه کنان به راهی که پس پشت نهاده ام اندیشه کنان به تمامی آنچه در حاشیه راه رسته است آنچه شایسته ی تحسین است نه بایسته ی تاراج شدن آنچه شایسته ی عشق...

دلتنگم و دلگیر، مگر ابر بهارم؟ کو چاره به جز اینکه در این گوشه ببارم؟ ای قایق توفان‌زده، ای دل! به چه امید گفتی که تو را باز به دریا بسپارم؟ موجم که شنید از لب ساحل دم آخر: برگرد، به غیر از تو کسی نیست کنارم ابرم که بریدم دل از اعماق تهی تا بر شانه‌ات ای کوه کمی سر بگذارم دلتنگم و دلگیر ولی...

كلافه خسته و تنها در اين شبهاى تكرارى از اين پهلو به آن پهلو ميان خواب و بيدارى شب است و هجمه ى درد و مسكنهاى بى تاثير من و بى خوابى و تا صبح در گير خود آزارى نفس بى وقفه مى كوبد لگد بر سينه ى شعرم و دارى قطره قطره از نگاهم تلخ مى بارى چنان بر قاب افكار و خيالم نقش بستى كه براى لحظه اى دست از...

روزگاری داشتیم و عشق بود و عشق حالی داشت بی خیالِ زندگی بودیم و او در سر خیالی داشت با اشاراتِ نظر آرامشِ دنیای هم بودیم نامه هامان گرچه گاهی از غمِ دوری ملالی داشت در پناهِ گیسوانش دستمان بر گردنِ هم بود خلوتِ ما در هجومِ برف و باران، چتر و شالی داشت عشقِ "حافظ" بود و با "شاخ نباتش" زندگی می...

آشفته تر از موی تو دنیای تباهم عمریست تو را از همه سو چشم به راهم پاییز شد و فصل زبان ریزی شاعر لالم که تو را می نگرد چشم سیاهم در قدرت من نیست بگویم که تو را دوس... ای وای همین است همین است گناهم از دوری تو جان به لبم آمده جانا روزم شده شام و شب من هست پگاهم گاهی به خیال من بیچاره سفر کن من...

اینکه گاه میخواهم کز تو دست بردارم حرف سرد مهری نیست مشکلی دگر دارم با تو عشق می ورزم ای پریچه و خود نیز از حضور یک دره در میان خبر دارم عشق من! اگر تقویم چند سال پس میرفت میشد این مزاحم را از میانه بردارم مشکلم بهار توست در خزان من آری آنچه پیشِ رو داری من به پشت سر دارم ورنه خوب میدانی بی...

مثل یک بغض که هنگام سفر می شکند دیدن دشمنی از دوست کمر می شکند چون اجل حکم به کشتار درختان بدهد هرچه را "اَرِّه" نیانداخت، "تبر" می شکند اوجِ شق القمر این ست که هنگام وداع ماه در مردمکِ دیده ی تر می شکند از "قضا" قول مراعات گرفتیم ولی آنچه را دست قضا نیست "قَدَر" می شکند "ای که از کوچه ی...

سفر می‌کردی و کار تو را دشوار می‌کردم که چون ابر بهاری گریۀ بسیار می‌کردم ‌ همان "آغاز" باید بر حذر می‌بودم از عشقت همان دیدار "اول" باید استغفار می‌کردم ‌ ملاقات نخستین کاش بار آخرینم بود تو را دیگر میان خواب‌ها دیدار می‌کردم ‌ «به روی نامه‌هایت قطرۀ اشک است، غمگینی؟» تو می‌پرسیدی و با چشم...

ترازوی عدالت در جهانِ ما خراب است عدالت واژه ای زیبا فقط در یک کتاب است همیشه آدمِ بد از عدالت می گریزد همیشه سهمِ ما خوبان در این دنیا عذاب است شعارِ حق پرستی بر لبِ هر آدمی هست ولی وقتِ عمل،سود و زیان تنها حساب است عدالت واژه ی مظلومِ قرن ماست،عمریست عدالت مثل سنگِ سختِ زیر آسیاب است یکی...

بیل دهقان خونین است وقتی از میان گندمزار نورس بلندش می کند سوزن زنان خونین است و نان کمیاب روی سفره ها خونین است دست مردان خونین است زیرا در این سرزمین برای دشمن هرکسی راه فرار بسته است و بطن مادر در این جا باشکوه ترین نقطه پایان است و تنها کودکان بداقبال از رحم مادران جان سالم به در می برند تا...

گلی بودی در آن گلدان خالی نواز کردمت، گفتم چه حالی؟! همی قلبم پر از غم بود آن شب خیالت مانده بود در آن حوالی

دلــ ـــــم کــه میگیرد… به خودم وعــــــده های روز خوب را میدهـــــم از همــــان وعده های خوبــی که: سالهــــــاست به امیـــــد رسیدنشان تقویــ ــم را خط خطی میکنم :

هر زمان بعد از دعا دستی کشیدی بر سرم مرغ آمین را کشاندی در هوای باورم با تو ام ای عشق! ای دریادل بی ادعا! با تو ام ای کوه! ای پشت و پناه آخرم! معجزات بی شماری از دعایت دیده‌ام تا دلم می‌سوخت، گل می‌ساخت از خاکسترم گفته بودی زندگی جنگ‌است اما بی گمان من نمیفهمم چه گفتی تا تویی همسنگرم لذت...

ای بی‌خبر از گریه مستانه‌ام امشب یک جرعهٔ تو م×س×ت کند هر دو جهان را از من بگریزید که می‌خورده‌ام امشب با من منشینید که دیوانه‌ام امشب بی حاصلم از عمر گرانمایه فروغی گر جان نرود در پی جانانه‌ام امشب #فروغی_بسطامی ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌

تو ای حرفِ زیبای الف‌با! و تو ای کاغذ! – که زیبایی – و تو ای قلم! – که زیبایی – با تو از رودخانه‌ها و از بادها سخن می‌گویم برای من: رودخانه‌ها را پرورش بده و آب‌راهه‌ها را باز کن وقتی‌که من کودکِ خردسالی بودم کودکی که اطرافِ دهان‌اش پر از لکه‌های غذا باشد – رودخانه‌ها را در حالِ پیش‌رَوی دیدم...

دراین شب سیاه کسی مرا درآغوش نمی‌گیرد همه به من پشت کرده‌اند صندلی های اتاق تابلوهای روی دیوار حتی چشم‌های تو هم درون این قاب همه به من پشت کرده‌اند و خودشان را پنهان می‌کنند کنار تو ماندن ماندن در تاریکی ست وقتی چشمانم هیچ نمی‌بیند اینجا هستی نیست همه اش نابودی ست

آی ابرکان سیاه آوارگانِ جاودان به راه! با دشت نیلگون چون زنجیر دُر، کنون شتابان می‌روید چون من که به تبعید از شمال محبوب به سوی جنوب. چه‌کس بیرون‌تان رانده؟ اِی زائران ناخوانده! حکم سر نوشت بوده‌ است یا دستی بد سرشت؟ حسادتی پنهان یا افترای نیش‌دار رفیقان؟ و شاید جنایتی دیده‌اید که این رنج راه...