شعر اشعار کنستانتین کاوافی

[دنیا شجری بخشایش]

روشن و تابناک
در برابرت ایستاده اند
روزهایی که پیش ِرو داری
روشن و تابناک
چون ردیفی از شمع های زریّن ِسوزان
و روزهایی که پساپشت نهاده ای
شمع های تاریکی هستند، تا به آخر سوخته
از آنها که نزدیکترند
هنوز دود برمی خیزد
شمع های سرد، ذوب شده، خمیده

 

[دنیا شجری بخشایش]

در این حجره‌های تاریک روزهایم چه خالی چه ملال
بی‌قرار پیش و پس می‌روم و دنبال پنجره می‌گردم
گشایشی است اگر بشود یکی باز کنم
پنجره‌یی نیست یا من نمی‌یابم
بهتر که نیست
از کجا که نور دردسر دیگری نشود
کی می‌داند نور چه چیزها را روشن کند؟

 

[دنیا شجری بخشایش]

مثل جسدهای جوانی که پیری و فسردگی ندیده‌
با اشک چشم راهی تابوت‌شان می‌کنند پرشکوه
سرها میان گل‌های رز و زیر پاشان یاسمن می‌ریزند،
آرزوهایم برآورده نشده، کمال نادیده گذشتند
هیچ‌کدام نه شبِ لذت‌های دنیایی را چشیدند و
نه صبح پیروز رخشندگی را دیدند.