زيباترينم وقتي بهت فكر ميكنم عاشق ترينم
من ميخوام رويامو با چشماي ناب تو ببينم
اي بهترينم وقتي حوصله ندارم با تو آرامش ميگيرم
زيباترينم يه پرندم كه تو آسمونه عشق تو اسيرم
اي جانمو جانانم اي نيمه ي پنهانم
با عشق تو ميدانم كه من خوشبخت ترين فرد جهانم
اگه يه روزي مجبور بشي بخواي ازم دور بشي قلبم...
هنوز دارم میبینمت هر گوشه و کنار شهر
کم که باهم خاطره نداریم حتی وقتایی که قهر میکردی با من
ندیدی چه حالی دارم
چه شبایی که با صدات تا صبح بیدارم
بذار اصن دلیل خنده ی همه شم خیالی نیس نه
بذا اصن همه فکر کنن که جای تو خالی نیس
مهم منم و قلبم که جفتمون اینو میدونیم
صدسال دیگه هم بگذره به یاد تو...
در گوشت آروم میگم بیا برگرد
یادت باشه بودیم کیا قبلاً
نیستی الآن شده سیاه قلبم
بهم خیانت کردی و قیافت هست جلو چشمم
داشت دلت ازم زده تر میشد
مثل گل باز میبوسم اون لب سمیتو
سایلنت بودش گوشیم سر تمرین و
چقدر قاطی پاتی میکردی یه نمه شر میشد
اعصابت خرابه و همیشه توو جت لگ
لباس ها رو میکَنیم نی تایم...
چند وقت که برات اهمیت نداره گریه های من
خلوت شبات دیگه شده غریبه با صدای من
زندگی تو از آرزو و حال و روز من جداست
حالا که تو شدی یه آدم غریب و سرد و بی هواس
من از این شهر میرم شهری که ستاره هاش خاموش
معشوق عاشقش رو می فروشه به هیچ و پوچ زندگی
من از این شهر میرم شهری که به ظاهر آشنا زیاده...
آیندمون آینده ای روشن
حرف جدایی رو نزن با من
فردای خوبی پیش رومونه،
دنیا به رفتار تو مدیونه
حالا که خوبیت عاشقم کرده
این عاشقِ دورِ تو میگرده
از هرکس و هرچیز بهتر باش
با من از این هم مهربون تر باش
تـــــــــــــــرکــــــــــم نکـــــــــــــن
من بی تو بیمارم،دیونه وار دوست دارم
من پیشتم، تنهات...
بغضم گرفته وقتشه ببارم
چه بی هوا هوای گریه دارم
باز کاغذام با تو خط خطی شد
خدا این حس و حال و دوست ندارم
باز دور پنجره قفس کشیدم ، دوباره عطرت و نفس کشیدم
قلم تو دست من پر از سکوته ، دوباره از ترانه دست کشیدم
باز خاطرات تو همین حوالیه
حالم همینه و یه چند سالیه
جای تو خالیه
جز تو تمام...
منو جون پناه خودت کن٬ برو
بذار پای این آرزو واستم
به هرکی بهم گفت ازت رد شده
قسم میخورم من خودم خواستم
منو جون پناه خودت کن٬ برو
من از زخم هایی که خوردم پرم
تو باید از این پله بالا بری
تو بالا نری من زمین میخورم
درست لحظه ای که تو باید بری
اسیر یه احساس مبهم شدی
ببین بعد یک عمر پر پر زدن
چه جای...
یه جاده پهن کن توو دلت، گازشو میگیرم بیام
نمیدونی تازگیا، خوابتو میبینم زیاد
یه خونه توو قلبم بساز، که خونمو رنگی کنه
وقتی که نیستی نبودته که اذیت میکنه
یه جوری توو قلبم گمشو که دستِ، هیچ کسی بهت نرسه
یه کاری یه راهی یه جوری که من فقط، دستِ خودم برسه
یه جوری توو قلبم گمشو که هیچ کسی دیگه پیدات...
الآن دیگه خوب میدونم چرا کلی چشم افتاده دنبالِ تو
یه سریا عشقشو دارن ببینن چیه با من داستانِ تو
الآن دیگه خوب میدونم چرا کلی چشم افتاده دنبالِ تو
یه سریا عشقشو دارن ببینن چیه با من داستانِ تو
بیا بارون زده امشب دلِ من، تنگ یه شونست
بیا امشب خونه بی تو به خدا دیوونه خونست
نم بارون شب و دریا همشون...
رسيد به ته اينبار هم
اين مسير بن بستِ باز هم
داره از دستم ميره
هرچى با دستهام ساختم
خيلى وقته صبح
نشده رد ازين خونه
تو نگو ديره
ميدونم خورشيد هيچوقت نميميره…
نميميره
بگو راهى هست
كه نرفته هيچكس
واسه فردا يه چاره اى هست
بگو راهى هست
راه فرارى هست
دور ازين دردها يه جايى هـست…
ميدونم خورشيد هيچوقت...
من اگه خوردم زمین تو منو جمع کن
مثل بچه ها منو نوازشم کن
سر بذار رو شونه هام نفس بزن که
به صدای قلب تو بد عادتم چون
واسه تو دریا شدم که ساحلم شی
واسه تو شمع شدم پروانه ام شی
خودمو به هر دری واست زدم تا
قلبتو نشونه رفتم مالِ من شی
تو همش برو بیا قدم بزن جلو چشام
یا بهم بگو کجایی راهو چشم بسته...