من با زخم زبونات رفیقم
مرهم بذار با حرفات رو زخم عمیقم
با تو ام که داری به گریَم میخندی
کاش میشد بیای و به من دل ببندی
تنها بودن یه کابوسه شومه،عزیزم
کار دل نباشی تمومه،عزیزم
تو ، تو چشمات تو حرفات چی داری
که داری جوونیمو یادم میاری
وقتی نیستم کی سر روی زانوت بذاره
این تنهایی نگو که تمومی نداره...