آقای مظفری انگشت سبابهی دست راستش را روی لیست دفتر کلاسی سُر داد و روی یک اسم توقف کرد.
بلند گفت: «آرش مسعودنیا!»
قلبم شروع به تپیدن کرد و دستانم به لرزش افتاد. دفترم را برداشتم و به سمت تخته کلاس سکندریخوران رفتم. همهمهای در کلاس برپا شده بود و صدای خنده اذیتم میکرد.
دفترم را باز کردم،...