يه پنجره با يه قفس يه حنجره بی هم نفس سهم من از بودن تو يه خاطرست همينو بس تو اين مثلث غريب ستاره ها رو خط زدم دارم به آخر ميرسم از اونور شب اومدم يه شب که مثل مرثيه خيمه زده رو باورم ميخوام تو اين سکوت تلخ صداتو از ياد ببرم بذار که کوله بارمو رو شونه شب بذارم بايد که از اينجا برم فرصت موندن...