من گریه می کنم کنار درخت خشک و خم می شوم تنها با گیسوان سیاهم در آب تا کلاغ ها را بشمارم یک … ، دو … ، هزار … من نیستم که می خوانم تنها زانو می زنم کنار این محراب و کشتزار ویران را می گریم . باغ اینجاست ! تکیده و پوکیده حرف نمی زند ، دل نمی کنی می نشینی در سایه ی سنگی سر بر سنگی...