می‌میرم صد بار پس مرگ تنم می‌گرید باز تنم هم تنم در کفنم زان رو که دگر روی تو نتوانم دید ای مهوش من، ای وطنم، ای وطنم یک چند به گیر و دار بگذشت مرا یک چند در انتظار بگذشت مرا باقی همه صرف حسرت روی تو شد بنگر که چه روزگار بگذشت مرا من ندانم با که گویم شرح درد قصه رنگ پریده، خون سَرد...