شعر شعر دو بیتی پروین اعتصامی

[دنیا شجری بخشایش]

با قضا، چیره زبان نتوان بود

که بدوزند، گرت صد دهن است



دل پاکیزه، بکردار بد آلوده مکن

تیرگی خواستن، از نور گریزان شدن است



هر بلائی کز تو آید نعمتی است
هر که را رنجی دهی آن راحتی است



زان به تاریکی گذاری بنده را
تا ببیند آن رخ تابنده را


بی رنج، زین پیاله کسی می نمی‌خورد

بی دود، زین تنور بکس نان نمیدهند



تیمار کار خویش تو خودخور، که دیگران

هرگز برای جرم تو، تاوان نمیدهند



گر که منظور تو زیبائی ماست
هر طرف چهرهٔ زیبائی هست

پا بهرجا که نهی برگ گلی است
همه جا شاهد رعنائی هست



دلت هرگز نمی گشت این چنین آلوده و تیره
اگر چشم تو می دانست شرط پاسبانی را

متاع راستی پیش آر و کالای نکوکاری
من از هر کار بهتر دیدم این بازارگانی را