انتشاریافته دلنوشته دختری که لبخندش را ربودند | مهرانه بلوچ

​

دلنوشته: دختری که لبخندش را ربودند

دلنویس: مهرانه بلوچ

ژانر: عاشقانه، تراژدی

مقدمه:

لطفاً برایم یک خیابان عشق بیاور و یک دریا عطر یاس.
برایم اندازه‌ی کو‌ه‌ها گل رز بخر، اندازه‌ی ماسه بادی‌ها شکلات و اندازه‌ی تمام اشک‌هایی که در اتوبان ریخته‌ام دوستم بدار.
بگو مِهرای من!
دیگر با شکوفه‌ها حرف نزن.
بگو لازم نیست به نسیم بگویی موهایم را به جای تو نوازش کند یا سراغم را از قاصدک‌ها بگیری.
بگو برگشته‌ام مِهرا و دیگر نمی‌روم.
دیگر هرگز نمی‌روم عشق اول و آخرم!

 

[مهرانه بلوچ]

می‌دانی تنها دلخوشی من!
دوست دارم بیایی.
با یک سبد تمشک و قلبی که بی‌نهایت عاشق من است.
اگرچه دیر؛ اما دوست دارم بیایی با دست‌هایی که شتابان به پیشواز چشم‌هایم می‌آیند و لب‌هایی که با جسارت نامم را صدا می‌‌زنند.

 

[مهرانه بلوچ]

تو نیستی و من آن‌گونه تنهایم که قدم زدن در هیچ خیابانی آرامم نمی‌کند.
خودت بگو!
چرا گیسوانم را رها کنم وقتی باد عطرشان را برای تو نخواهد آورد؟
و چرا لباس دودی‌ام را بپوشم وقتی تو نیستی تا قربان صدقه‌‌ام بروی؟

 

[مهرانه بلوچ]

عزیزدلم!
نه تنها خودت که، رد قدم‌هایت را هم ب×و×س×ه باران می‌کنم، فقط جسارت کن و بگو دوستت دارم.
جسور باش عشقم که من شیفته‌ی مردان قدرتمندم.

 

[مهرانه بلوچ]

خودت خوب می‌دانی دختر عجیب و غریبی هستم... کافیست بگویی:
- مِهرا جان!
و بعد ببینی من چگونه برایت زندگی می‌کنم
و چگونه برایت می‌میرم.

 

[مهرانه بلوچ]

عشقم!
قول می‌دهم این بار که صدایم کنی جان دلم را آرام‌تر بگویم.
نمی‌خواهم از دستت بدهم.
تو هم اگر می‌خواهی زنده بمانم دیگر این‌گونه با عشق صدایم نکن.

 

[مهرانه بلوچ]

از تپش قلب و سِر شدن دست و پاهایم که بگذرم، رد اشک‌های مانده روی گونه‌‌هایم را چگونه می‌توانم پنهان کنم؟
اصلاً چگونه می‌توانم بارها بمیرم و باز وانمود کنم زندگی را بسیار دوست دارم؟


پایان

 

[مدیر تایپ]

عرض سلام و خسته نباشیدی ویژه خدمت شما نویسنده‌ی عزیز!
بدین وسیله پایان تایپ اثر شما را اعلام می‌‌دارم. با آرزوی موفقیت روز افزون!

|مدیریت کتابدونی|​