من با زخم زبونات رفیقم مرهم بذار با حرفات رو زخم عمیقم با تو ام که داری به گریَم میخندی کاش میشد بیای و به من دل ببندی تنها بودن یه کابوسه شومه،عزیزم کار دل نباشی تمومه،عزیزم تو ، تو چشمات تو حرفات چی داری که داری جوونیمو یادم میاری وقتی نیستم کی سر روی زانوت بذاره این تنهایی نگو که تمومی نداره...